มหึมาตัวหนึ่งยืนกันท่าเอาไว้
มู่เฉียนซีมองเนตรอำมหิตด้วยใบหน้าเย็นยะเยือก มันจ้องตอบ ปากก็กล่าวกับนางว่า “ฮ่า! ข้านั้นชอบสายตาอย่างนี้นักแลแม่สาวน้อยเอ๋ย มันช่างได้ใจจริงเชียว!”
“แต่เจ้าอยากฆ่าข้า นับว่ายังห่างไกลอีกมาก!” “ทักษะซวนตี้!”
แม้แต่ทักษะซวนตี้ที่แข็งแกร่งที่สุดนั้น สำหรับยอดฝีมือระดับมหาจักรพรรดิ มันไม่ได้เจ็บหรือคันแม้แต่น้อย
ทันใดนั้น ลมพายุพัดมา พาเอาร่างมู่เฉียนซีปลิวลอยไป
— ปัง! —
มู่เฉียนซีตกกระแทกลงบนยอดไม้พร้อมกับที่นางได้ยินเสียง ‘กร๊อบ!’ ซึ่งเป็นเสียงที่แสดงว่ากระดูกซี่โครงของนางหักไปแล้วเรียบร้อย ที่เลวร้ายไปกว่านั้น ส่วนอื่นของร่างกายนางยังได้รับบาดเจ็บด้วย
แม้บนหน้าผากของนางจะเต็มไปด้วยเหงื่อ แต่มู่เฉียนซีก็กัดฟันทนเอาไว้ “อ๊าก! เจ้าบ้า เจ้ากล้าทำร้ายนายท่าน รนหาที่ตายนักนะ!”
อู๋ตี้พุ่งกระโจนเข้าไปอย่างคลุ้มคลั่ง มีดโค้งรูปทรงประหลาดหลากชนิดตอบโต้โดยบินเข้ามาล้อมมันไว้ มันถูกมัดเอาไว้ด้วยพลังชีวิต ในทันใดนั้น ร่างอ้วนใหญ่ของมันเต็มไปด้วยแผลถลอกปอกเปิกแทบจะเรียกได้ว่าเลือดอาบ
ขนสีขาวดั่งหิมะของมัน บัดนี้ถูกย้อมเสียจนเป็นสีแดงฉาน
การต่อสู้ในวันนี้เป็นการต่อสู้อันตรายที่สุดนับตั้งแต่พวกเขาเดินทางออกจากทวีปเซี่ยโจวมาอย่างแน่แท้
“อาถิง!” “เจ้าสุกรนอนตาย รีบทำอะไรเข้าเร็ว!”
อาถิงไม่มีการตอบสนองแต่อย่างใด มู่เฉียนซีเริ่มเครียด พลังวิญญาณทั้งหมดของนางในวันนี้ สามาร
