กเขาได้ตามสบาย เหอะ! ถ้าหากว่าข้ามีอาจารย์ใหญ่เช่นนี้ละก็ เกรงว่าคงจะเอากระสอบผ้าไปคลุมตัวเขาแน่”
ชายชราหลายคนซ่อนตัวอยู่บนต้นไม้สูงตระหง่านและเริ่มพูดคุยกัน
และแล้ว คนเหล่านั้นใกล้เข้ามา พวกเขามิใช่นักเรียนของสำนักศึกษาหนานเฟิงจริง ๆ เสียด้วย แต่เป็นกลุ่มคนที่จัดขึ้นโดยชายผู้หนึ่งที่อายุสามสิบสี่ปี
เขาผู้นั้นมีผิวกายสีทองแดงดูโบราณและมีสายตาแหลมคม ดูแล้วยากที่จะรับมือได้อย่างแท้จริง “ท่านผู้นำ เรามาเจอกลุ่มเด็กน้อยอีกแล้วดูสิขอรับ แล้วในบรรดาพวกมันก็มีอัจฉริยะที่เป็นคนของสำนักนิกายระดับหนึ่งหรือครึ่งระดับอยู่ด้วย ถึงแม้พวกมันจะล่าสัตว์วิญญาณได้ไม่มากมายนัก แต่ยาเม็ดที่ติดตัวมานั้นคงจะมีไม่น้อยเลย” หนึ่งในนั้นยิ้มหลังจากที่กล่าวออกมาเช่นนี้ สายตาก็กวาดมองไปที่พวกมู่เฉียนซี
เสื้อผ้าที่มู่เฉียนซีและโม่ซางคงสวมใส่อยู่นั้นให้ความรู้สึกไม่ธรรมดา กลุ่มกำลังทั่วไปไม่อาจที่จะชุบเลี้ยงเช่นนี้ได้ อย่างน้อยจะต้องเป็นคนของสำนักนิกายระดับหนึ่ง
ส่วนฉินปาดูธรรมดาพวกเขาจึงมองข้ามไป แค่เพียงมีแกะอ้วนสมบูรณ์สองตัวนั้นก็เพียงพอแล้ว
จากสิ่งที่พวกเขากล่าวออกมา มู่เฉียนซีรู้ได้ทันใดว่าพวกนั้นคิดจะทำอะไร นางกล่าวเสียงแข็ง “หมายความว่า พวกเจ้าคิดว่าพวกข้านั้นร่ำรวยมากจึงจะปล้นชิงพวกข้างั้นรึ ?”
“ถ้าใช่แล้วเจ้าจะทำไมข้า ?”
ฉินปากล่าวอย่างขุ่นเคืองว่า “พวกท่านลุงทั้งหลายอายุปูนนี้แล้วยังจะมาปล้นชิงพวกเรา พ
