วกท่านไม่รู้สึกว่ามันน่าอายบ้างหรือไง ?”
พวกเขายิ้มน่ารังเกียจออกมา “น่าอายรึ ? จะเป็นเช่นนั้นไปได้ยังไง ? พวกเราเป็นนักล่าค่าหัวอิสระผู้ให้ความสำคัญกับคำเพียงสามคำคือ ผลประโยชน์!”
“ขอแค่มีผลกำไร จะให้ทำอะไรพวกเราก็จะทำ เอาล่ะเจ้าหนูทั้งหลาย ส่งแก่นวิญญาณที่นำมาด้วยออกมา รวมทั้งหยกวิญญาณ ยาเม็ด ตำรายุทธ์ อาวุธวิญญาณ ส่งออกมาให้หมด! อย่าให้พวกเราต้องลงมือโหดพิฆาตฆ่าเมล็ดพันธุ์รุ่นใหม่ของเสียโจวเช่นพวกเจ้าเลย” พวกเขากล่าวขึ้นด้วยเสียงกังวาน นักเรียนของสำนักศึกษานั้นไม่เคยผ่านการฆ่าฟันมาและมีความสามารถในการต่อสู้เพียงน้อยนิด พวกเขาจึงมิได้เห็นอยู่ในสายตา แน่นอนว่าพวกนั้นคิดว่าพวกเขาเหมือนกับลูกแกะที่จะยอมให้พวกเขาฆ่าแกงอย่างไรก็ได้ และจะต้องยอมเชื่อฟังแต่โดยดี
ฉินปาเป็นพวกดื้อรั้นแถวหน้า มิเช่นนั้นแล้วเขาคงมิได้ท้าทายมู่เฉียนซีตั้งหลายครั้ง
มือเขากำหมัดแน่น ปากก็กล่าวว่า “พวกเราจะไม่ยอมแพ้โดยไม่ได้สู้อย่างแน่นอน พวกเจ้าต้องการของที่ติดตัวพวกเรามา เชิญลงมือเถิด!”
“เยี่ยมไปเลย!” โม่ซางคงกล่าวขึ้นทันที เขามองไปที่เหล่านักล่าอิสระแล้วกล่าวขึ้น “ไม่มีอะไรต้องพูดกันมาก สู้ซะ! ทำให้พวกเราหมดแรงหมอบลงหรือไม่ก็ฆ่าพวกเราเสีย เช่นนั้นแล้วของที่พวกเจ้าต้องการ พวกเจ้าจึงจะแย่งเอามันไปได้” ในฐานะนายน้อยของตําหนักโม่อวี่ ซึ่งเป็นขุมกําลังสำนักนิกายระดับหนึ่ง เขาเองก็มีความหยิ่งทะนงอยู่ในตัวเช่นกัน
