ียนซีกล่าว “โม่จิ่นถูกใส่ร้ายป้ายสี จนต้องถูกส่งตัวไปคุมขังในสถานที่ที่มืดมิดอย่างเกาะวิญญาณมรณะนั่น ถึงแม้ว่าคุณหนูใหญ่ชิงจะปล่อยผ่านไม่เอาความ แต่พวกเราไม่อาจปล่อยผ่านไปได้”
“เกาะวิญญาณมรณะ!” ชิงหนิงพึมพำเสียงเบา
ถึงแม้ว่าจะเป็นถึงคุณหนูใหญ่ ทว่า เกาะวิญญาณมรณะนั้นนางก็รู้จักเช่นกัน
“เรื่องนี้ต้องสืบสวนให้กระจ่าง อีกทั้งพี่จิ่นเป็นผู้บริสุทธิ์ ข้าก็อยากจะขอโทษพี่จิ่นด้วย”
คนของตำหนักโม่อวี่ต่างก็นิ่งอึ้งไป เรื่องราวผ่านมานานถึงเพียงนี้แล้ว จะสืบสวนได้อย่างไรกัน!
มู่เฉียนซีกล่าว “เรื่องนี้ มอบให้เป็นหน้าที่ข้าสืบสวนก็ได้แล้ว”
“เจ้า!” ปัญหาที่แก้ไขยากเช่นนี้สามารถโยนให้คนอื่นได้ แน่นอนว่าเหล่าบรรดาผู้อาวุโสของตำหนักโม่อวี่ต่างก็ยินดี
มู่เฉียนซียิ้มมุมปากเล็กน้อย “ขอเพียงแค่หัวหน้าตำหนักโม่อวี่ไม่เสียดายสนมของตนเอง อันที่จริงเรื่องนี้สามารถสืบสวนได้ง่าย”
ฉืออีอีเหลือบไปมองรอยยิ้มนั้นของมู่เฉียนซี รอยยิ้มนั้นราวกับรอยยิ้มของปีศาจที่ยิ้มกับนาง นางตะโกนขึ้นว่า “ข้าเป็นผู้บริสุทธิ์ ข้าเป็นผู้บริสุทธิ์นะ ท่านพี่ ท่านต้องเชื่อข้า!”
นางยิ่งตะโกนเสียงดังขึ้นเรื่อย ๆ จนทุกคนล้วนแต่สงสัยในตัวนาง
หัวหน้าตำหนักโม่อวี้ขมวดคิ้วขึ้น นางเป็นเพียงแค่ของเล่นชั่วคราวเท่านั้น หากสามารถพิสูจน์ความบริสุทธิ์ให้กับตำหนักโม่อวี่ได้ เช่นนั้นเขาก็ยอมเสียสละ
“ขอเพียงแค่เจ้าสืบหาความจริงออกมาได้ และอย่าให้ถึงตา
