ใบหน้ายิ้มแย้มดูเหมือนจะแฝงความดุร้ายน่ากลัวเอาไว้ นางกล่าวอย่างเศร้าสลดว่า “อะไรกัน ?! ข้ามองนายน้อยเหมือนเป็นบุตรชายแท้ ๆ แต่คิดไม่ถึงว่า…”
“เฮ้อ! หรือข้ายังทําดีไม่พอ นายน้อยจึงไม่ชอบข้า”
มู่เฉียนซีได้ยินก็กล่าวหยอกล้อทันที “หึ ๆ ในเมื่อท่านบอกว่าเห็นเขาเหมือนลูกชาย เช่นนั้นอายุก็คงไม่น้อยแล้วสิ ข้าเรียกท่านว่าท่านป้าท่านอา ท่านยังจะไม่ยอมรับอีก แย่จริง ๆ”
ฉืออีอีอยากจะร้องไห้น้ำตาเป็นสายเลือดเอามาก ๆ เมื่อได้ยินคําพูดของมู่เฉียนซีใบหน้านางเปลี่ยนกลายเป็นดําคล้ำเสียยิ่งกว่าก้นหม้อ
“เด็กสาวที่อาจิ่นพากลับมา ฝีปากดีจริงนะ! ข้ารู้สึกว่าจําเป็นต้องพาเจ้ากลับไปที่เรือนของข้า ไปสั่งสอนให้ดีเพื่อไม่ให้เกิดความโกลาหลวุ่นวาย”
โม่ซางคงอยู่ที่นี่ นางไม่กล้าที่จะลงมือทำอะไรบุ่มบ่ามตามแต่ใจ จึงวางแผนพาสาวน้อยผู้นี้กลับไปยังอาณาเขตของตัวเองเพื่อสั่งสอน
“แม่นางมู่เป็นแขกต่างแดนของตําหนักโม่อวี่ แม่นางฉือไม่มีคุณสมบัติที่จะมาสั่งสอนนาง” โม่ซางคงกล่าวอย่างเย็นชา
“แขกต่างแดน… ใครจะเชื่อ ? สาวน้อยผู้นี้มีความแข็งแกร่งสักเท่าใดกันเชียว ถ้าไม่ใช่เพราะความสัมพันธ์ที่ไม่ชัดเจนกับโม่จิ่นแล้วละก็ นางจะมีคุณสมบัติเป็นแขกต่างแดนของตําหนักโม่อวี่ได้อย่างไร ?” แม่นางฉือกล่าวเย้ยหยันโม่ซางคงแค่นเสียงดุดัน “แม่นางมู่ถือว่าเป็นคนของอาจิ่น แม่นางฉือไม่มีคุณสมบัติเช่นนั้นก็แล้วกัน นับแต่นี้ไปแม่นางฉือก็อย่าได้
