ีว่าหัวหน้าตำหนักโม่อวี่ไม่อยากให้เขาต้องตาย กอปรกับไม่อยากเสียสละตัวอาคงไป ดังนั้นแล้วเขาจึงยินยอมให้ความร่วมมือ
ใบหน้าของโม่จิ่นหม่นคล้ำ มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย้ยหยัน
ทันใดนั้น โม่ซางคงผุดลุกขึ้นยืนและกล่าวขึ้น “ท่านหัวหน้าหอชิงลั่ว การแต่งงานระหว่างข้ากับคุณหนูรองชิงสามารถปรึกษากันได้” ชิงฮุ้ยกล่าวอย่างตื่นเต้น “พี่คง ท่านจะแต่งงานกับข้า ท่านตกลงว่าจะมาสู่ขอข้าแล้ว”
“คงเอ๋อร์!”
“นายน้อย!”
สีหน้าของหัวหน้าตำหนักโม่อวี่และบรรดาผู้คนในที่นั้นพลันเปลี่ยนไปอย่างมาก นี่มันมิใช่เรื่องเล่น ๆ
มุมปากของโม่จิ่นยกขึ้นเล็กน้อย ถึงแม้ว่าเขาจะใช้ชีวิตอยู่ในตําหนักโม่อวี่อย่างเหลวแหลกเพียงใด ก็ยังคงมีคนผู้หนึ่งที่ใส่ใจจริงจังกับเขาอย่างแท้จริง นั่นก็คือผู้ที่เป็นพี่น้องของเขานั่นเอง ในเมื่อเป็นพี่น้องกัน เช่นนั้นเขาก็ไม่มีทางปล่อยให้พี่น้องท้องมารดาเดียวกับตนต้องไปเข้าปากเสือ เขาแค่เพียงต้องออกจากตำหนักโม่อวี่ไปก็เท่านั้น อย่างไรเสียเขาก็อยากจะออกไปจากที่นี่มานานแล้ว
หอชิ่งลั่วจะส่งคนมาสังหารเขา เช่นนั้นก็ต้องมาดูกันว่าพวกนั้นจะมีความสามารถมากพอหรือเป็นแค่ปวกเก่งแต่ปาก เก่งแต่ลั่นวาจา
“ข้าอาสาแยกตัว…”
เขายังกล่าวไม่ทันจบประโยค มู่เฉียนซีก็ได้กล่าวแทรกขึ้นมา “หัวหน้าหอชิงลั่ว มิทราบว่าเดินทางมาครั้งนี้ คุณหนูใหญ่ตระกูลชิงมาด้วยหรือไม่ ?”
“แน่นอนว่าข้าไม่ได้พามา นางป่วยหนัก ไม่เหมาะที่จะเดินไปไ
