จะมีคัมภีร์หมื่นคำสาปอยู่ แต่นั่นก็เป็นเพียงแค่การคาดเดาเท่านั้น
สําหรับนางแล้ว ดินแดนทั้งสี่ทิศนั้นแสนจะกว้างใหญ่ เกรงว่าการตามหานับพันปีก็ไม่แน่ว่าจะหาเจอ
หากพบจิ่วเยี่ยในครั้งต่อไป จะต้องบอกข่าวนี้กับเขา คําสาปบนร่างกายของเขาไม่สามารถยื้อเวลาออกไปได้อีกแล้ว
แม้จะพบเบาะแสที่น่าสิ้นหวังเหล่านี้ มู่เฉียนซีก็ยังคงไม่ยอมแพ้ที่จะค้นหาต่อไป นางกล่าวว่า “ค้นหาต่อไป อย่าได้ตกหล่นแม้แต่เล่มเดียว!”
“สวรรค์โปรด!” เสี่ยวหงและอู๋ตี้แทบเป็นลม
“ฮือ ๆ ๆ นายท่าน ข้ายอมไปทําร้ายพวกสวะเสียยังจะดีกว่าอ่านตำราอยู่ที่นี่ ตอนนี้ข้าเห็นตำราก็แทบอยากจะอ้วกแล้ว” อู๋ตี้บ่น
เสี่ยวหงกล่าวว่า “นายท่าน ข้าง่วงนอนมาก ข้าง่วงนอนจริง ๆ นะ ถ้ายังไม่ให้ข้านอนต่อไปอีกเช่นนี้ ข้าคงง่วงตาย”
มู่เฉียนซีกล่าว “ทำต่อไป อย่าคิดบ่นอีกเชียว!”
โม่จิ่นและโม่ซางคงถูกส่งออกมาแล้ว โม่ซางคงพบว่ามู่เฉียนซีไม่ได้อยู่ด้วย
โม่จิ่นกล่าวขึ้น “เป็นไปไม่ได้! นางผ่านด่านไปแล้ว”
เสียงชราเสียงหนึ่งดังออกมา “เสี่ยวจิ่น เจ้าให้ความสำคัญกับเด็กนั่นมากเกินไปแล้ว การท้าประลองเช่นนั้น นางไม่มีทางผ่านได้แน่ ข้าเกรงว่านางคงตายไปในนั้นแล้วล่ะ”
สีหน้าของโม่จิ่นหม่นคล้ำ โม่ซางคงกล่าวขึ้นว่า “ผู้อาวุโสสูงสุดอย่าได้พูดจาเหลวไหล มหาจักรพรรดิแห่งภูตของชางไห่เป็นยอดฝีมือที่ใจดีมาก เขาไม่ชอบการฆ่าและในจวนชางไห่จะไม่มีทางเป็นอันตรายถึงชีวิตได้”
“ต่อให้ไม่ตาย
