ฮุ้ยกลับหัวเราะอย่างบ้าคลั่งราวกับกำลังเสียสติ “เข็มพิษนี้มีพิษร้ายแรง เพียงแค่เจ้าแตะต้องมันเจ้าก็จะตายอย่างน่าสังเวช”
“เฮือก!” ทุกคนสูดลมหายใจเข้า เดิมทีคิดว่าคุณหนูรองผู้นี้เพียงแค่มีนิสัยหยิ่งยโสและเอาแต่ใจไปสักหน่อย ใครเลยจะคาดคิดว่านางมีความโหดเหี้ยมถึงเพียงนี้
“พิษเล็ก ๆ น้อย ๆ นี่น่ะรึ ที่จะทําให้ข้าตายอย่างน่าสังเวช ?” มุมปากมู่เฉียนซีกระตุกเล็กน้อย นางยิ้มอย่างช่วยไม่ได้
พิษเช่นนี้ไม่เคยอยู่ในสายตาหมอปีศาจอย่างนางแม้แต่น้อย นางเพียงขยับข้อมือ เข็มพิษหลายเข็มนั่นก็ถูกส่งคืนกลับไป
ชิงซ่านคํารามอย่างเกรี้ยวกราดทันใด “สาวน้อย คุณหนูรองแพ้แล้ว เจ้าอย่าได้ลงมือวางยาพิษนางอีกสิ!”
เขารีบลงมือเตรียมป้องกันเข็มพิษนั้น ชิงฮุ้ยที่บาดเจ็บหนักในตอนนี้คิดจะหลบก็หลบไม่พ้น
มู่เฉียนซีสาวน้อยกล้าทําเรื่องไม่ดี โม่จิ่นที่เป็นผู้ติดตามจะยอมให้คนมาพังเรื่องดี ๆ ของนางได้อย่างไรกัน
โม่จิ่นลงมือเช่นกัน
— ปัง! —
การโจมตีของชิงซ่านได้ถูกขัดขวางเอาไว้ เขาถลึงตาใส่โม่จิ่นอย่างโกรธเกรี้ยว “โม่จิ่น เจ้า…”
“อ๊าย!”
เสียงกรีดกร้องดังขัดจังหวะ เข็มพิษแทงเข้าไปในจุดชีพจรของชิงฮุ้ย นางเจ็บปวดมากล้นเหลือคณานับ แทบไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อแต่กลับตายไม่ได้ นางทําได้เพียงแค่แหกปากตะโกนออกมาเท่านั้น
ชิงซ่านรีบไปประคองนางไว้ คิดจะเอาเข็มออกให้นางแต่กลับต้องหดมือกลับไป เขายังไม่ลืมว่าชิงฮุ้ยบอกว่านั่นเป็นพิษร้ายแรง หา
