ู่เฉียนซี จิ่วเยี่ยก็สามารถทำให้มันผู้นั้นกลายเป็นกระดูกสีขาวได้ในชั่วพริบตา ดังนั้น เสี่ยวหงและอู๋ตี้จึงได้เริ่มเปิดศึกกันอย่างจริงจัง
“เฮ้ย! พวกเจ้าดูนั่น สัตว์ศักดิ์สิทธิ์สองตัวนั้นไปแล้ว เหตุใดเราไม่ไปดูแม่นางคนงามผู้นั้นกันเสียหน่อยล่ะ ?!”
“เอ้อ! จริงด้วย แม่นางงามเสียขนาดนั้น ยลโฉมเสียหน่อยคงไม่เสียหลายหรอก”
และก็มีพวกคิดชั่วย่างกรายเข้ามาจริง ๆ เพียงแต่ทันทีที่พวกเขาเข้าใกล้ กระแสพลังอันเย็นยะเยือกและน่าสะพรึงกลัวก็จู่โจมเข้ามา โครงกระดูกขาวสองร่างร่วงกองลงที่พื้นในทันทีทันใด และในฉับพลัน เกิดเสียง ‘แกรก!’ ขึ้นมา จากนั้นโครงกระดูกทั้งสองร่างก็มลายไป
บังอาจแอบดูซี ความตายเช่นนี้ถือว่าบุญสำหรับพวกมันแล้ว แววตาสีฟ้าทอประกายแสงเย็นเยือก จนน้ำพุที่แสนงดงามแทบจะจับตัวเป็นน้ำแข็งเสียให้ได้
“หวงจิ่วเยี่ย คนชั่ว ข้าชดใช้ไปหมดแล้วแท้ ๆ แต่เจ้ากลับ…” “ซีสามารถทวงหนี้จากข้าได้” จิ่วเยี่ยยิ้มกริ่มอย่างหาดูได้ยาก เขากางแขนออกและแสดงออกทางใบหน้าว่าแล้วแต่มู่เฉียนซีจะเลือกกระทำ
แต่อย่างไรก็ตาม โดนงูกัดครั้งหนึ่งกลัวเส้นเชือกไปสิบปี มู่เฉียนซีจึงได้ไม่ยอมทำอะไรเขาเลย แต่นางพูดขู่เขาว่า “เหอะ! จิ่วเยี่ย หากข้าเอาจริง เจ้านับหนี้ไม่ถูกแน่”
“เช่นนั้นข้าคงไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว” จิ่วเยี่ยประทับจุมพิตบางเบาบนใบหน้ามู่เฉียนซี
“อ๊ะ! ข้าอึดอัดนะ อย่า…”
“จื่อโยวบอกให้ข้าทำความคุ้นชินกับร่างกายซีให้มา
