เกิดกับร่างกายของจิ่วเยี่ยเท่านั้น แม้แต่คนของเขาก็ล้วนแต่เป็นอันตรายอย่างที่สุดด้วย
มู่เฉียนซีเงยหน้ามองบุรุษตรงหน้าก่อนจะกล่าวว่า “ข้ามั่นใจในการควบคุมตนเองของเจ้า”
“ฮืม… ข้านั้นนับวันยิ่งควบคุมตนเองไม่อยู่แล้ว” นี่เป็นความจริงอย่างยิ่ง!
“แต่ข้าจะไม่ปล่อยให้ใครทำร้ายเจ้า หรือแม้แต่ข้าเอง”
“อื้อ!”
จุมพิตที่คุ้นเคยนั้นประทับลงมาอีกครั้ง ดูเหมือนว่าจิ่วเยี่ยจะไม่มีท่าทีที่จะยอมปล่อยนางไปง่าย ๆ
เมื่อจุมพิตนั้นค่อย ๆ ลื่นไหลลงมา ทันใดนั้นมู่เฉียนซีก็รู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดเป็นอย่างมากตรงมาจากหัวใจ ผิวหนังของนางฉีกออก การกัดในครั้งนี้มันช่างหนักหน่วงนัก
กลิ่นคาวเลือดลอยมา มู่เฉียนซีขมวดคิ้วทันที “หวงจิ่วเยี่ย เจ้าเป็นสุนัขรึ ?”
ก่อนนี้ไม่ว่าเขาจะใช้แรงกัดมากขึ้นเท่าไร ก็ไม่ได้กัดอย่างดุดันอย่างวันนี้
ริมฝีปากเปื้อนเลือดนั่นปิดปากของมู่เฉียนซีไว้
ทันใดนั้นเอง ทั้งร่างของมู่เฉียนซีก็ได้ถูกปิดทับ ทำให้นางมองไม่เห็นบาดแผลของตนเองเลย แต่มือของจิ่วเยี่ยกลับไม่ได้หยุดนิ่งจนนางสั่นสะท้านไปทั้งร่าง นางทั้งเจ็บปวดทั้งคัน!
— ฟึ่บ! —
มู่เฉียนซีรู้สึกเย็นยะเยือกไปถึงหัวใจ ราวกับว่ามีบางอย่างมาแนบอยู่กับผิวหนังของนาง “อื้ออออ!”
มู่เฉียนซีอยากจะเปิดปากถามว่ามันคืออะไร ? แต่ริมฝีปากของนางถูกปิดกั้นอย่างรุนแรง จิ่วเยี่ยกําลังรุกไล่นางอยู่ นางไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้แม้แต่คําเดียว …สีหน้าของมู่เฉียนซีร
