เป็นเจ้าต้นไม้แก่นี่เอง เจ้าคิดจะทำอะไร ?”“เอาเมล็ดพันธุ์แห่งชีวิตออกมาซะโดยดี ไม่แน่ ข้าอาจจะใจดีไม่ทำให้เจ้าตกใจจนอกสั่นขวัญหายก็ได้”มู่เฉียนซีโบกมือพลางกล่าว “ต้องขอโทษด้วย เมล็ดพันธุ์แห่งชีวิตถูกกลืนกินเข้าไปแล้ว ชาตินี้ทั้งชาติเจ้าไม่มีทางได้มันไปแล้วหล่ะ”ตูม!ตาเฒ่าไม้โบราณโกรธเกรี้ยวขึ้นทันที “เป็นไปไม่ได้ เจ้าหลอกข้า! เมล็ดพันธุ์แห่งชีวิต ข้ารอคอยมานานหลายปีก็ยังกินมันไม่ได้ เจ้ามีวิธีใดกินมันเข้าไป”“สาวน้อย เอามาให้ข้าซะดีดีเถอะ มิเช่นนั้นแล้วข้าจะทำให้เจ้าตายทั้งเป็น!”
น่าหลานอวี้กล่าวขึ้น “ยาวิญญาณที่เจ้าให้ข้ามา ยังเหลืออีกเม็ด! ถือโอกาสนี้ใช้มันก็แล้วกัน”
มู่เฉียนซีไม่ได้คิดหนีตั้งแต่แรกอยู่แล้ว ต่อให้หนีหัวซุกหัวซุนออกไปจากเซี่ยโจวก็ใช่ว่าจะปลอดภัย
นางยังคงเอาสำนักอวิ๋นเยียนที่ถูกทำลายอย่างไม่เป็นท่านี้มาเป็นสนามรบต่อ ส่วนคนอื่น ๆ ก็ต่างอพยพกันไปแล้ว ที่เหลือก็รอแค่ศัตรูรายใหญ่มาเยือน
ตูม! กลุ่มคนชุดดำกลุ่มหนึ่งพรวดออกมาจากดินแดนลึกลับ
“นายท่าน!” พวกเขาทั้งหมดมองไปที่ร่างร่างหนึ่งที่ซ่อนตัวอยู่ในชุดคลุมดำ
“ข้ายังคงจำกลิ่นอายของสาวน้อยผู้นั้นได้ มันอยู่ทางนั้น!” เขายกมือชี้ไปทางที่ตั้งของสำนักอวิ๋นเยียน
สองมือคู่นั้นเหมือนกิ่งไม้ที่ผุกร่อนก็มิปาน ไม่เหมือนมือมนุษย์เลยแม้แต่น้อย
“นายท่านวางใจได้ พวกเราจะเอาเมล็ดพันธุ์แห่งชีวิตให้นายท่านให้ได้”
ขวั่บ ขวั่บ ขวั่บ!
เงาร่าง
