ยิ่ง มันนั้นเป็นถึงมหาวัตถุศักดิ์สิทธิ์เชียว! และตอนนี้ก็ได้รับการซ่อมแซมเป็นที่เรียบร้อยแล้ว แต่กลับถูกผู้อื่นรังเกียจ เหตุใดถึงเป็นเช่นนี้ไปได้ ?
จิ่วเยี่ยที่เงียบมานานกล่าวขึ้นด้วยเสียงเย็นชา “รับเอาไว้ซะ”
มหาวัตถุศักดิ์สิทธิ์มองจิ่วเยี่ยเหมือนดั่งผู้มาโปรด นึกไม่ถึงเลยว่าบุรุษผู้ที่เหมือนเทพมมารจะมีจิตใจที่ดีเช่นนั้น
อาถิงขมวดคิ้ว กล่าวขึ้น “เพื่อที่จะให้เจ้าสิ่งเล็กกระจ้อยนี้ฟื้นฟูขึ้นมา จึงทำให้นางต้องลงมือ เจ้ารู้หรือไม่…?” “ไม่ใช่!” น้ำเสียงเย็นชากล่าวออกมาสองคำแล้ว สองคำนี้ตัดเข้าที่กลางประโยคของอาถิง
“นางอาสาเอง เจ้าโง่!” อาถิงกล่าวออกมาด้วยความผิดหวังระคนไม่พอใจ
มู่เฉียนซีมองจิ่วเยี่ยก่อนจะถามขึ้น “เจ้าไม่ต้องการหรือ ?”
“นางนั้นเป็นของเจ้า หากเจ้าไม่ต้องการก็ทำลายทิ้งเสีย” กลิ่นอายอันเย็นยะเยือกพลันแผ่ซ่านออกมา มหาวัตถุศักดิ์สิทธิ์ที่เดิมทีคิดว่าจิ่วเยี่ยนั้นใจดี ตกใจจนร้องไห้ออกมา‘ฮือ! น่ากลัวจริง ๆ!’“เจ้าจะต้องเอาข้าไปนะ…” เสียงขอร้องของมหาวัตถุศักดิ์สิทธิ์ถูกส่งเข้าไปในหัวของมู่เฉียนซี
อาถิงกล่าว “อืม นี่เป็นน้ำใจของนาง ถ้าหากว่าเจ้าไม่รับมัน ข้าจะตายให้เจ้าดู”
สีหน้าของมู่เฉียนซีหม่นคล้ำ นางรู้สึกว่าเหตุการณ์เช่นนี้เหมือนจะเคยเกิดขึ้นมาก่อนอย่างไรก็ไม่รู้ ในตอนที่เจอกันครั้งแรก ตอนที่จิ่วเยี่ยมอบกระบี่ศักดิ์สิทธิ์นิรันดร์ให้นาง อาถิงก็กล่าวเช่นนี้ เพียงแค่มหาวัต
