่งผยองนัก และพวกเขายังเป็นยอดฝีมือระดับมหาจักรพรรดิ พวกเขาไม่ยอมให้เด็กสาวผู้หนึ่งมากล่าววาจาดูถูกเป็นแน่
เมื่อมีผู้ที่จะระเบิดความโกรธขึ้นมา เหล่าสหายของเขาก็ได้เข้ามาดึงเขาเอาไว้แล้วกล่าวขึ้น “ใจเย็นก่อน ศิษย์พี่ต้องใจเย็นเข้าไว้ มิเช่นนั้นแล้วพวกเราทั้งหมดล้วนต้องตายสิ้น!”
“ใช่แล้ว! ใช่ ๆ ๆ”
พวกเขานั้นหวาดกลัวอยู่ในใจ สุดท้ายแล้วมู่เฉียนซีเฉียดกายเข้าไปใกล้พวกเขา แต่พวกเขานั้นไม่มีความกล้าที่จะลงมือกับนาง
— ฟึ่บ! ฟึ่บ! ฟึ่บ! —
เข็มยาที่มู่เฉียนซีมีอยู่ทั้งหมดถูกปล่อยออกไป
พวกเขานั้นเป็นยอดฝีมือระดับมหาจักรพรรดิที่ห่างชั้นกับนางไม่รู้ตั้งกี่ระดับ พวกเขามิเพียงไม่กล้าลงมือทำอะไรนาง อีกทั้งยังไม่ได้ป้องกันตัวจากนางด้วย แต่นางต้องพยายามโจมตีด้วยแรงทั้งหมดที่มีถึงจะได้ผล
พวกเขาไม่ได้ป้องกันตัวกับมู่เฉียนซีจริง ๆ ถ้าหากว่ามู่เฉียนซีต้องการที่จะฆ่าพวกเขาจริง ๆ ก็แค่เพียงเปิดปากเอ่ยกับเทพมารซิวหลัวผู้นั้นให้ดีดนิ้วจัดการก็ได้แล้ว เหตุใดจึงต้องมายุ่งยากเช่นนี้
แต่ทว่ามู่เฉียนซีก็ได้ลงมือไปแล้วจริง ๆ เข็มยาจำนวนนับไม่ถ้วนพุ่งไปปักอยู่บนร่างกายของพวกนั้น ทันใดนั้นพวกเขาก็ได้มีสภาพที่เหมือนดั่งรังผึ้ง
“อ๊ากกกก!”
ถึงแม้ว่าเข็มยานั้นจะเป็นเข็มเล็กเรียว แต่ถ้าหากถูกปักเข้าไปบนร่างกาย มันจะเจ็บปวดทรมานเป็นอย่างมาก
ใบหน้าของพวกเขาบูดบึ้งแล้วในเวลานี้ “เจ้า… หากว่าเจ้าต้องการที่จะสังหารพวกเร
