งที่คิดเอาไว้ อีกอย่าง พวกเราต้องการที่จะเข้าไปยังใจกลางของแดนลับนี้ แน่นอนว่ามันคงจะไม่ง่ายดายนัก”
มู่เฉียนซีที่หล่นลงไปนั้นไม่ได้เห็นการเคลื่อนไหวของเชียนอ้าวเซี่ย แน่นอนว่านางไม่สงสัยในปีศาจหิมะอย่างสวะเซี่ย นางนั้นคิดเพียงแค่ว่าเขาอยู่ห่างจากนางไม่มาก และก็แค่บังเอิญคว้านางไว้ได้ทันก็เท่านั้น
เชียนอ้าวเซี่ย “เช่นนั้นแล้วเสี่ยวซีซี จากนี้ไปให้ข้าเดินอยู่ด้านหน้าดีไหม ?”
“ไม่ได้…”
“แต่ข้าไม่อยากให้เกิดเรื่องน่าตกใจเช่นนั้นขึ้นกับเจ้าอีกแล้ว” ดวงตาของเชียนอ้าวเซี่ยทอแววขอร้อง
“ใช่ ดวงของเจ้าเซี่ยแข็งมาก” ในเวลานี้น่าหลานอวี้เองก็ยืนอยู่ข้างเดียวกับเชียนอ้าวเซี่ย เขารู้มาโดยตลอดว่าเชียนอ้าวเซี่ยนั้นเป็นผู้ที่เป็นคมในฝัก องค์รัชทายาทผู้ที่มีพลังความสามารถดั่งผู้พิการ จะไปเป็นท่านผู้นำหอเชียนอินได้อย่างไรกัน รู้จักเขามานานหลายปี นับวันเซี่ยยิ่งทำให้ผู้อื่นจับไม่ได้ แต่ทว่าผู้อื่นคาดเดาไม่ได้แล้วเช่นไรเล่า ? มาวันนี้อารมณ์ความรู้สึกของพวกเขานั้นเหมือนกัน ก็คือต้องการที่จะปกป้องสตรีคนเดียวกัน
มู่เฉียนซีกล่าวขึ้น “เช่นนั้นเราสามคนเดินไปพร้อมกันเถอะ”
เชียนอ้าวเซี่ยยิ้มตาหยีแล้วกล่าวว่า “วิธีนี้ไม่เลว แต่ว่าเสี่ยวซีซี เจ้าจูงมือข้าเดินได้หรือไม่ ?”
“เจ้าคิดว่าเจ้าเป็นเด็กอายุเท่าไรกัน ? ยังจะมาให้ข้าจูงเจ้าเดินอีก” มู่เฉียนซีขมวดคิ้ว นางนั้นคร้านจะสนใจเขา
…
ทั้งสามก็ได้เดินไปพร้อม ๆ กัน ท
