ย็นนั้น มองลึกเข้าไปในดวงตามู่เฉียนซี
— ปัง! —
มู่เฉียนซีแทบจะล้มลง
“นี่เหมือนจะเป็น… ครั้งสุดท้ายแล้วกระมัง” มู่เฉียนซีคอยนับ เหมือนจะเป็นครั้งสุดท้ายแล้วจริง ๆ ทุกครั้งที่จิ่วเยี่ยถูกทำให้ทรมานจนในหัวว่างเปล่า นางล้วนแต่ลืมนับมัน
ในที่สุดก็จ่ายหนี้ที่จะต้องจ่ายหมดเสียที มู่เฉียนซีมีอารมณ์ที่สดใสไม่น้อยเลย
ริมฝีปากอันบางเฉียบของจิ่วเยี่ยดูเหมือนจะไม่ค่อยชอบใจนัก
มู่เฉียนซีรู้สึกได้ถึงความอันตรายระดับเดียวกับสัตว์ป่า จากนั้นเสียงที่เคร่งขรึมก็ลอยละล่องมา “ดูเหมือนว่าซีจะไม่ตั้งใจมาโดยตลอด”
“ครั้งสุดท้าย ข้าจะทำให้เจ้าใส่ใจกับมันอย่างสิ้นเชิง!”
อะไรคือคำที่ว่าอย่างสิ้นเชิง ?
…นั่นมันก็คือทำให้มู่เฉียนซีหายสาบสูญไปสามวันสามคืน เพราะว่ามันเป็นครั้งสุดท้ายแล้วจึงทำให้สัตว์ป่าตัวนั้น (จิ่วเยี่ย) รักษาโอกาสเป็นอย่างมาก และเกือบที่จะทำให้มู่เฉียนซีตายคาอ้อมกอดอีกครั้ง มู่เฉียนซีจับที่เอวของตนเองพลางกล่าว “จิ่วเยี่ย ทีหน้าทีหลังหากเจ้าอยากจะฆ่าข้าก็รัดคอข้าเสียจะดีกว่า เหตุใดถึงต้องใช้ความโหดร้ายทารุณเช่นนี้ด้วย ข้าจะตายอยู่แล้วให้ตายเถอะ! โอ๊ย! เจ็บ…”
เมื่อมู่เฉียนซียกแขนขึ้น ก็เห็นว่ามีรอยฟกช้ำดำเขียวเป็นจ้ำ ๆ!
“จิ่วเยี่ย! เจ้าคิดว่าทำข้าเช่นนี้ ข้าไม่เจ็บรึ ?”
“ข้าไม่คิด เจ้าเองก็เคยทำกับข้ามาก่อน” จิ่วเยี่ยตอบเสียงเรียบ
ทว่านั่นทำให้สองข้างแก้มของมู่เฉียนซีแดงระเรื่อขึ้นมา นี่เขากำลัง
