ีศาจ ใบหน้าของเขาก็ซีดเผือด ร่างเขาแข็งทื่อไม่อาจขยับ
เสียงของบุรุษชุดดำผู้นี้… เขาเคยได้ยินมาก่อน
วันนั้น เขาบอกอย่างโหดร้ายถึงเรื่องจริงเรื่องหนึ่งของพวกเขา เมื่อเผชิญหน้ากับเขา เกรงว่าเขากับอวี้ แม้แต่ความยุติธรรมในการประลองพลังความสามารถก็คงไม่มี
ความแข็งแกร่งของบุรุษชุดดำมีมากเสียจนเขาสามารถคิดอยากครองโลกทั้งใบของซีเอ๋อร์ได้โดยไม่จำเป็นต้องเหลือช่องว่างไว้ให้ผู้ใด
บุรุษเหี้ยมโหดเช่นนี้จะยอมให้สมบัติของเขาถูกผู้อื่นแย่งชิงไปได้อย่างไร ? หากถูกผู้อื่นแย่งชิงก็จะต้องทำให้พังพินาศไป
อวิ๋นปู้ป้ายหัวใจสั่นสะท้าน เขารู้สึกว่าตนเองกำลังยืนอยู่ตรงหน้าชายที่เหมือนดั่งปีศาจที่น่ากลัวที่สุด ตัวเขาเองดูหดเล็กลงมาก… บุรุษชุดดำผู้นี้ ราวกับว่าเพียงแค่เขาลงมืออย่างสบาย ๆ ตัวเขาก็จะสลายหายไปในทันที
จิ่วเยี่ยเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ดวงตาสีฟ้ามองไปที่อวิ๋นปู้ป้าย
— ปัง! —
แม้แต่เจ้าสํานักอวิ๋นเยียนผู้สูงส่ง ก็ยังคุกเข่าลงเช่นนี้
การคุกเข่าลงนั้นน่าอัปยศอย่างไร้ที่เปรียบ แต่ก็ไม่อาจขัดขืนได้
ทุกคนต่างจ้องมองไปยังชายหนุ่มที่ดูเหมือนเทพมารซิวหลัวผู้นั้นด้วยอาการอ้าปากค้าง เขายืนอยู่ตรงนี้ ราวกับว่าทุกอย่างในโลกล้วนเป็นมดปลวก ยกเว้นสตรีในอ้อมกอดของเขา
“การประลองในครั้งนี้ อวิ๋นหวงแพ้แล้วจึงต้องยอมรับความพ่ายแพ้แต่โดยดี เมื่อครู่ข้าเพียงแค่ล้อเล่นกับคุณหนูมู่ ไม่มีความคิดที่จะทําร้ายนางอย่างแน่นอน” อวิ๋
