ริง ๆ มิเช่นนั้นแล้วเจ้าคงไม่เตรียมยาพิษไว้มากมายเช่นนี้ เพื่อที่จะให้ข้าได้เล่นกับพวกเขาดี ๆ สักคราหนึ่งนั่นเอง”
องค์ชายเหล่านี้เกือบถูกเชียนอ้าวเซี่ยทำให้โกรธจนช้ำใน
บ้าจริง! บ้าจริงเชียว!
“อ๊าก!”
ในพริบตา พวกเขารู้สึกคันคะเยอไปทั่วร่างกาย จะทนไม่ไหวแล้ว!— แควก! —
สุดท้ายพวกเขาทนไม่ไหวจึงฉีกเสื้อผ้าออก ในเวลาเพียงไม่นานก็มีเสียงร้องตะโกนของสตรี
“อ๊ายยยยยย!”
แน่นอนว่าการประลองนี้มีสตรีมาร่วมชมอยู่ด้วย เมื่อเห็นฉากเช่นนี้เข้า เหล่าสตรีทั้งหมดล้วนทำอะไรไม่ถูก
“อ๊าย! หน้าไม่อายจริง ๆ”
เชียนอ้าวเซี่ย “มาอีกสิ อย่างไรเสียพวกเราก็ล้วนอยู่ในพระราชวัง ตั้งแต่เล็กจนโตข้าไม่เคยได้เล่นเป็นเพื่อนกับพวกเจ้าให้ดีสักครา”
ทันใดนั้นพวกเขาก็รู้สึกเหมือนฟ้าหม่นแผ่นดินหมอง เจ้าบ้าเซี่ยเป็นปีศาจตนหนึ่งชัด ๆ
ในที่สุดคนที่ได้ยั่วยุเชียนอ้าวเซี่ยเหล่านี้ก็น้ำลายฟูมปาก พวกเขาดูเบาคู่ต่อสู้เกินไป หลงนึกคิดว่าเชียนอ้าวเซี่ยที่ไม่มีเสด็จพ่อคอยคุ้มครองนั้นจะสามารถรังแกเอาได้ง่าย ๆ แต่นึกไม่ถึงเลยว่าที่ฝั่งเขานั้นมีมู่เฉียนซีผู้เป็นอัจฉริยะนักปรุงยาแห่งหอหมอปีศาจคอยช่วยอยู่
เรื่องวุ่นวายในครั้งนี้ ก็ได้จบลงไปเช่นนี้ ใบหน้าของอวิ๋นปู้ป้ายนั้นแข็งทื่อ
เชียนอ้าวเซี่ยกล่าวขึ้น “ภายในเวลาครึ่งเดือนนี้ คนพวกนั้นอย่าได้หวังว่าจะลุกขึ้นมาจากเตียงได้เลย ถึงต่อให้ข้าใจคอกว้างขวางมอบลำดับรายชื่อของข้าให้พวกเขา พวกเขาก็อ
