ะนั้น สีหน้าของน่าหลานอวี้และเชียนอ้าวเซี่ยล้วนซีดขาว แรงกดดันที่น่ากลัวนั่น ทำให้จำต้องยอมจำนน แต่ว่า… พวกเขาจะยอมแพ้ได้อย่างไร ?
มู่เฉียนซีพบว่าใบหน้าของพวกเขาทั้งสามนั้นมีอะไรผิดปกติไป นางจึงถามขึ้นด้วยความกังวลใจ “น่าหลานอวี้ เจ้าสวะเซี่ย อาถิง พวกเจ้าเป็นอะไรไป ?”
จิ่วเยี่ยนั้นทำการอย่างเทพไม่รู้ผีไม่เห็น ถึงแม้มู่เฉียนซีจะยืนอยู่ที่ตรงหน้าของพวกเขา แต่ก็ไม่สามารถรับรู้ได้
อาถิงกล่าวขึ้นอย่างเกียจคร้านว่า “หญิงอัปลักษณ์ ข้าอยู่ด้านนอกมานานมากแล้ว ข้าต้องกลับไปแล้ว ดังนั้น…” “อืม เจ้ากลับไปเถอะ” มู่เฉียนซีกล่าวเรียบ ๆ แม้นางจะยังสงสัยเล็กน้อยแต่ก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะรั้งอาถิงไว้
อาถิงนั้นส่งกระแสเสียงกล่าวออกมา “นางเป็นผู้ทำพันธสัญญากับข้า ข้าจะไม่มีทางแยกกับนางตลอดไป บัดซบ! เจ้าแน่จริงก็ฆ่าข้าซี่!”
น่าหลานอวี้ “ซีเอ๋อร์ ข้าไม่เป็นไร เจ้าไม่ต้องมากังวลกับข้า ข้านั้นสบายดี”
“แต่ว่าเจ้าเป็นสหายของข้า”
น่าหลานอวี้ “นี่ก็เพียงพอแล้ว ซีเอ๋อร์ไม่จำเป็นต้องรับผิดชอบอะไร อย่างไรเสียถึงแม้ว่าเจ้าจะโชคร้าย ก็คงไม่โชคร้ายเหมือนข้าที่ชอบบุรุษด้วยกันเองมิใช่หรือ ?”
เชียนอ้าวเซี่ยกัดฟันอย่างน่าสงสาร “ซีเอ๋อร์น้อย ไม่ทราบว่าเจ้าต้องการภรรยาน้อยหรือพวกบ้านเล็กหลังน้อยอะไรพวกนั้นหรือไม่ ?”
น่าหลานอวี้เบะปาก เขาเลือกที่จะเป็นสหายกับนาง แต่เหมือนว่าเชียนอ้าวเซี่ยนั้นจะยังไม่ยินยอม องค์รัชทายา
