ายหนุ่มผู้นั้นกล่าวเตือนขึ้นอย่างตื่นตัว “เจ้า… เจ้าคงไม่คิดที่จะฆ่าคนปิดปากหรอกกระมัง ?”
“ไม่! ข้ากำลังช่วยเขาอยู่”
เข็มยาเข็มนั้นกรีดเปิดผิวหนังของลุงผู้นั้น แต่ทว่าลุงผู้นั้นก็ไม่ตื่นขึ้นมา
“ท่านพ่อของข้าไม่มีอาการตอบสนองใดเลย เจ้า… เจ้า…”
มู่เฉียนซีหยิบเข็มยาอีกเข็มหนึ่งออกมาแล้วกล่าวขึ้น “ท่านลุง เลิกแสดงได้แล้ว ข้านั้นได้ให้โอกาสท่านไปแล้วครั้งหนึ่ง เมื่อครู่นี้เข็มไม่มีพิษ แต่คราวนี้มันเป็นเข็มที่มีพิษร้ายแรง แค่เพียงมันไปถูกตัวท่านเพียงเบา ๆ โลหิตท่านจะไหลออกจากทวารทั้งเจ็ดเป็นเวลาสามวันจนกระทั่งสิ้นใจ”
มู่เฉียนซีรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าร่างกายของลุงผู้นี้สั่นเทิ้ม เหอะ! คิดที่จะมาแสร้งป่วยต่อหน้าหมอปีศาจอย่างนาง ต่อให้ความสามารถในการแสดงของลุงผู้นี้จะดีไปกว่าที่แสดงอยู่ ก็ไม่มีประโยชน์อันใด
เห็นได้ชัดว่าลุงผู้นี้แพ้พนันแล้ว เขาไม่พนันว่ามู่เฉียนซีนั้นไม่กล้าจิ้มเข็มลงมา
“หยุด!”
ในครั้งนี้ ชายหนุ่มผู้นั้นที่อ้างตนว่าเป็นบุตรชายลงมือเข้าแล้ว
— ปัง! —
ทว่าสุดท้ายกลับโดนมู่เฉียนซีตบกระเด็นออกไป
ชายหนุ่มผู้นั้นกล่าวอย่างโกรธเคือง “ทำร้ายคนเข้าแล้ว เขากล้าทำร้ายข้า เห็นได้ชัดเลยว่าเขานั้นเป็นโจรใจร้อน”
“ใช่แล้ว! คิดไม่ถึงเลยว่าหมอปีศาจจะทำร้ายคน หรือว่าหอหมอปีศาจมีปัญหาจริง ๆ ข้าต้องการคืนยา!” บางคนกล่าวขึ้นอย่างตระหนกตกใจ
“พวกเราก็ต้องการคืนยาด้วยเช่นกัน!”
คิ้วที่งดงามของเชีย
