กล่าวถามขึ้น “เจ้าแน่ใจนะว่าไม่มีขอเรียกร้องข้ออื่นอีกแล้ว ?”
มุมปากของมู่เฉียนซียกโค้งขึ้นเล็กน้อย “อืม ข้าแน่ใจ”
หลังจากที่ทั้งสองสนทนากันเสร็จเรียบร้อย มู่เฉียนซีก็ได้ออกมาจากห้องของท่านผู้นำน่าหลาน
น่าหลานอวี้ถามขึ้น “มู่ซี เป็นอย่างไรบ้าง ?”
“เจ้าคิดว่าหมอปีศาจออกโรงจะพ่ายแพ้ได้รึ ?”
น่าหลานอวี้ “อย่างไรเสียการตกลงการค้าก็ไม่ใช่เรื่องที่เจ้าเชี่ยวชาญ”
“ธุระก็สนทนาจบไปแล้ว ต่อจากนี้ต้องไปเตรียมตัวเปิดหอหมอปีศาจ คนของข้าเองก็รีบเดินทางมากันแล้ว เช่นนั้นข้าขอตัวลาก่อน”
น่าหลานอวี้กล่าว “มู่ซี เจ้าเพิ่งจะเดินทางมาถึง ข้าผู้เป็นเจ้าถิ่นควรเลี้ยงข้าวเจ้าสักมื้อมิใช่หรือ ? ข้านั้นจองห้องที่หอชั้นหนึ่งไว้เรียบร้อยแล้ว”
มู่เฉียนซีกล่าว “ได้ ในเมื่อเจ้าต้องการที่จะเลี้ยงข้า เช่นนั้นข้าไม่เกรงใจเจ้าก็แล้วกัน”
เมื่อตอนที่ชายในชุดสีขาวและเด็กหนุ่มที่เหมือนกับปีศาจมาถึงหอชั้นหนึ่ง ทุกคนในที่นั้นล้วนเกือบจะลูกตาถลนออกมาจากเบ้า คนทั้งสองมาเดินด้วยกันเช่นนี้ ทำให้ดินฟ้านั้นมืดทึบเสียสีสันไปเลยทีเดียว
“นายน้อย” เถ้าแก่รีบรุดเข้ามารับ
“เตรียมพร้อมหมดแล้วหรือ ?” น่าหลานอวี้กล่าวถาม
“นายน้อยตามข้ามาได้เลยขอรับ”
นี่เป็นห้องส่วนตัวที่หรูหราที่สุดในหอชั้นหนึ่ง ภายในจัดวางอาหารรสเด็ดประจำร้านของหอชั้นหนึ่งเอาไว้ มีอาหารไม่มากนัก แต่มันทั้งสูงส่งทั้งมีความละเอียดอ่อน
น่าหลานอวี้กล่าวขึ้น “มู่ซี ไม่ทร
