เถอะ แล้วเจ้าจะรู้สึกสบายกว่า”
มู่เฉียนซีไม่สนใจ นางชักกระบี่มังกรเพลิงออกมาแล้วกล่าวถามขึ้นด้วยเสียงเย็นชา “พวกเจ้าคิดว่าพวกเจ้ารอดจากการถูกดอกไม้ปีศาจล้อมได้อย่างไร ?”
อวิ๋นฮวา “แน่นอนว่าเป็นเพราะพวกเราโชคดี ได้ผลาญพลังของดอกไม้ปีศาจนั่นเสียจนหมด หาจุดอ่อนของมันเจอ พวกเราถึงฝ่าออกมาได้”
มู่เฉียนซียิ้มเย้ยหยัน “พวกเจ้าเหล่าคนของสำนักอวิ๋นเยียน ความสามารถในการแปะทองบนหน้าของพวกเจ้าแต่ละคนนี่ล้วนสูงพอกัน ดอกไม้ปีศาจนั้น หากไม่ได้กลืนกินเหยื่อก็จะโจมตีเหยื่ออย่างไม่รู้จักหยุดหย่อน แล้วอีกอย่าง พวกมันเป็นพืช ขอแค่เพียงพวกมันเติบโตอยู่บนพื้นดิน เช่นนั้นแล้วก็จะไม่มีทางที่จะสามารถทำให้พวกมันสิ้นพลังไปทั้งหมดได้”
สีหน้าของพวกเขาเปลี่ยนไปอย่างมาก เช่นนั้นแล้วมันเป็นเพราะอะไรกันแน่ ?
หรือว่า…?
พวกเขามองมู่เฉียนซีอย่างพร้อมเพรียง หรือว่าทั้งหมดนั้นเป็นเพราะนาง!
มู่เฉียนซีกล่าว “พวกเจ้าเดาถูกแล้ว”
— ฟึ่บ! ฟึ่บ! ฟึ่บ! —
มู่เฉียนซีโยนขวดยาออกมาหลายขวด ทันใดนั้นหมอกสีดำก็เข้าปกคลุมพวกเขา
“แค่ก ๆ ๆ! มันคือพิษ!”
“ระวังตัวด้วย นางใช้ยาพิษ”
ก่อนหน้านี้นางใช้พิษจัดการกับดอกไม้ปีศาจ มาครานี้นางใช้พิษมารับมือกับพวกเขา
“จะต้องจับตัวเด็กบ้าผู้นี้ให้ได้!”
ทว่าเมื่อพวกเขารอจนฝ่าออกมาจากหมอกพิษของมู่เฉียนซีได้ เงาร่างของมู่เฉียนซีก็ได้หายไปอย่างสิ้นเชิงเสียแล้ว พวกเขาถามขึ้น “ท่านอวิ๋นฮวา สรุปแล้วพวกข
