ล่าวว่า “ท่านพี่ อย่าไปสนใจความเป็นความตายของนางเลย นางมียาวิญญาณระดับสูงให้สัตว์ศักดิ์สิทธิ์ไม่ใช่เหรอ แค่ยาแก้พิษนางคงไม่ขาดแคลนหรอก”
หนานเฉาไม่อาจเปลี่ยนใจหนานอินได้ “อืม! ”
แน่นอนว่าคนอย่างมู่เฉียนซีไม่ต้องการยาวิญญาณของเขา เพราะพิษของดอกไม้นี้ไม่ได้มีผลกระทบอะไรต่อนางมากนัก เพียงแต่มู่เฉียนซีมองไปที่บุปผาปีศาจสีแดงราวโลหิตเหล่านี้แล้วก็ขมวดคิ้วขึ้นด้วยความหงุดหงิดใจ ไม่นึกเลยว่าเป็นเพราะหนานอิน นางจึงต้องมาเจอกับบุปผาปีศาจนี้เข้า นี่เป็นสิ่งที่อันตรายที่สุดในหุบเขามรณะที่ชิวหลิงได้เคยบอกเอาไว้
บุปผาปีศาจเหล่านี้สมดั่งคำร่ำลือจริง ๆ ยากที่จะทำลายมันได้ แม้แต่พวกของอวิ๋นฮวาเองก็ตกอยู่ในอันตรายเช่นกัน
ขนาดพลังวิญญาณจักรพรรดิระดับสูงสุดก็ไม่อาจทำลายได้ มู่เฉียนซีซึ่งเป็นแค่ราชาแห่งภูตนั้นไม่อยากจะร่วมด้วยหรอก
การโจมตีอย่างต่อเนื่องของพวกเขาดูเหมือนว่าจะยิ่งทำให้บุปผาปีศาจเหล่านี้โกรธมากขึ้น และครั้งนี้บุปผาปีศาจไม่ยอมโดนโจมตีอยู่ฝ่ายเดียวแล้ว มันลงมือโจมตีพวกเขาด้วย!
ขวั่บ ขวั่บ ขวั่บ!
เกสรของบุปผาปีศาจถูกพ่นออกมาและมันก็กลายเป็นอาวุธลับในทันที เกสรเหล่านั้นพุ่งโจมตีมาทั่วทั้งแปดทิศทำให้ยากที่จะป้องกันเอาไว้ได้!
กองกำลังหลักได้ไปโจมตีรับมือกับบุปผาปีศาจ ส่วนองครักษ์ที่คอยปกป้องหนานอินนั้นมีน้อยมากแล้ว ผ่านไปครู่หนึ่งนางก็โดนบุปผาปีศาจลอบโจมตีจนผมเผ้ายุ่งเหยิงกระเซอะกระเซิง
มู่เฉีย
