นซีใช้ทักษะพันเงาหลบหลีกการโจมตีของบุปผาปีศาจเหล่านี้อย่างน่าระทึก
อวิ๋นฮวา “ท่าไม่ดีแล้ว……”
หลังจากที่พวกเขารู้ว่าไม่สามารถเอาชนะบุปผาปีศาจนี้ได้ พวกเขาทำได้ดีที่สุดก็เพียงแค่ปกป้องตัวเอง
หนานอินเข้าไปใกล้อวิ๋นฮวา นางร้องไห้สะอึกสะอื้นพลางกล่าวว่า “พี่ใหญ่อวิ๋น ข้ากลัวเหลือเกิน ข้ากลัว……”
“ฮือ ๆ ๆ ๆ เราจะตายกันที่นี่จริง ๆ เหรอ! ”
“พี่ใหญ่อวิ๋น……”
อวิ๋นฮวากล่าวอย่างโกรธเกรี้ยว “หยุดโวยวายได้แล้ว”
“พี่ใหญ่อวิ๋นดุข้า ฮือ ๆ…….”
หนานเฉาก็จนใจกับนางแล้วเหมือนกัน “อินอิน นี่มันไม่ใช่เวลามาร้องไห้ไร้สาระเป็นเด็กเช่นนี้นะ”
อวิ๋นฮวากำหมัดแน่นและมองไปรอบ ๆ เขายังหาเจดีย์เทพไม่เจอเลย ยังไม่ได้ควบคุมอำนาจเป็นใหญ่ในสำนักอวิ๋นเยียนเลย เขาจะมาตายเพราะเรื่องโง่ ๆ ของหญิงสาวผู้นี้ที่นี่ได้ยังไงกัน!
ไม่มีทางเด็ดขาด!
ขวั่บ ขวั่บ ขวั่บ!
เกสรของบุปผาปีศาจโจมตีมาอีกระลอก และการโจมตีของมันครั้งนี้รวดเร็วมาก ราวกับว่าพวกมันไม่ได้กินเหยื่อมานานมากมันถึงโจมตีได้เร็วเช่นนี้
“ลงมือโจมตีมัน! ” อวิ๋นฮวาสั่ง
ปัง ปัง ปัง!
การป้องกันตัวที่น่าระทึกเกิดขึ้นอีกครั้ง และต้องขอบคุณคนของสำนักอวิ๋นเยียนเหล่านี้ ไม่ว่าจะเป็นความแข็งแกร่งและอุปกรณ์ในการป้องกันตัวบอกเลยว่าไม่เลวเลย และทำให้พวกเขายังมีชีวิตรอดจนถึงตอนนี้ ส่วนองครักษ์ของแคว้นหนานเถิงก็เกือบตาย เพราะพวกเขาเป็นเกราะป้องกันให้กับองค์ชายและองค์หญิงของพวกเขา
เกสร
