่เฉียนซีหม่นคล้ำ เจ้าหมอนี่ชอบเล่นเป็นนักล่าจนเสพติดแล้ว
แต่ว่ามู่เฉียนซีไม่เคยอยากที่จะเป็นเหยื่อที่ถูกล่า รอเมื่อความเป็นความตายมาถึง นางค่อยหาโอกาสหนีไปจะดีกว่า
ฝีมือของอวิ๋นฮวานั้นไม่เลวเลย แต่ทว่าก็ยังเทียบกับนางไม่ได้ มู่เฉียนซีจึงไม่ได้สนใจอะไรนัก ทว่าองค์หญิงน้อยหนานอินนั้นทนไม่ไหวแล้ว
หนานอินลุกขึ้นมา นางชักกระบี่ที่พกติดตัวออกจากฝักแล้วชี้ไปทางมู่เฉียนซีพร้อมกล่าว “ข้าทนไม่ไหวแล้ว นางบ้า ข้าขอท้าสู้กับเจ้า”
ตนนั้นเป็นถึงองค์หญิงแห่งแคว้นแคว้นหนึ่ง แต่กลับเทียบกับเด็กสาวที่ไม่รู้ที่มาแน่ชัดได้ นางนั้นเกลียดอยู่ในใจจนจะล้น!
นางจะต้องทำให้พี่ใหญ่อวิ๋นได้รู้ว่า นางนั้นดีกว่าหญิงผู้มาใหม่นั้นเป็นร้อยเท่า!
มู่เฉียนซีกล่าวอย่างเกียจคร้าน “องค์หญิงน้อยผู้นี้น่าจะอายุมากกว่าข้ามาก การท้าสู้เช่นนี้ไม่ยุติธรรมกับข้า”
“มากกว่ามากอะไรกัน ข้านั้นเพิ่งจะยี่สิบห้า!”
“แต่ว่าข้านั้นเพิ่งฉลองภาวะการเป็นผู้ใหญ่ได้ไม่นาน เช่นนั้น…” มู่เฉียนซีโบกมือไปมา
สีหน้าของหนานอินเกือบจะเป็นสีเขียว เก้าปีหรือสิบปี ให้ตายสิ!
อวิ๋นฮวากล่าว “อินอิน เลิกเหลวไหลได้แล้ว เจ้ามีเวลาในการฝึกฝนมากกว่านางถึงเก้าปี ท้าประลองกับนางเช่นนี้ มิใช่ว่าเป็นการรังแกสาวน้อยผู้นี้หรอกหรือ ?”
“ข้า… ข้า…” ดวงตาทั้งสองข้างของหนานอินปรากฏไฟลุกโชน
มู่เฉียนซีนั้นไม่ได้กลัวหนานอินเลย นางเพียงไม่อยากสิ้นเปลืองพลังเท่านั้นเอง
แม้ว่าหน
