ไม่สามารถล่วงเกินได้ ต้องรีบหนีอย่างเดียวเท่านั้น!
“รีบไป!” พวกเขาพากันถอยไปอย่างรวดเร็ว
มู่เฉียนซีมองหลินเอ๋อร์ก่อนจะกล่าวขึ้นว่า “ถึงแม้ว่าเจ้าจะไม่ฝึก แต่การมีร่างกายที่แข็งแรงก็เป็นสิ่งจําเป็น เจ้าทุบตีฝ่ายเดียวยังเหนื่อยมากเช่นนี้…”
หลินเอ๋อร์ “ข้ามีร่างกายที่แข็งแรง เพียงแต่…”
มารดาและบุตรชาย พวกเขามีชีวิตที่ยากลําบากและกินไม่อิ่มท้อง แม้ว่าจะออกกําลังกายเป็นประจําก็ไร้ประโยชน์
มู่เฉียนซีหยิบถุงยาออกมาสองสามชุดก่อนจะกล่าวว่า “สิ่งนี้ใช้สําหรับการป้องกันตัวของเจ้า สิ่งนี้ทําให้ผู้คนไม่สามารถเคลื่อนไหวได้ สิ่งนี้สามารถทําให้คนไม่มีแรงกําลังเลย ส่วนนี่เป็นผงคัน…”
เมื่อหลินเอ๋อร์เห็นของทั้งหมด เขาก็อุทานออกมาด้วยความตกใจระคนตื่นเต้น “พี่สาวร้ายกาจมาก พี่คือคนที่เก่งกาจที่สุดเป็นอันดับสองที่ข้าเคยพบเห็นมาเลยนะขอรับ”
“แล้วใครคือคนแรก ?” มู่เฉียนซีถามขึ้น
“คนแรกย่อมเป็นท่านแม่ของข้าเองขอรับ ท่านแม่ร้ายกาจมาก ร้ายกาจมากกก…”
“เวลานี้ท่านแม่ของเจ้าป่วยแล้ว หรือว่าข้าจะร้ายกาจกว่านางนะ” มู่เฉียนซีแกล้งกล่าวหยอกล้อเด็กน้อย
“ท่านแม่ข้า ต่อให้ป่วยนางก็ร้ายกาจมาก นาง…” ความทรงจําบางอย่างฝังแน่นสําหรับหลินเอ๋อร์ แต่เขากลับจํารายละเอียดไม่ได้
มู่เฉียนซีเองก็ไม่ได้หยอกล้อเขาอีกต่อไป นางกล่าวว่า “จําการใช้ยาพวกนี้ไว้ ในอนาคตเมื่อเจอคนพวกนั้น เจ้าไม่จําเป็นต้องกลัวอีกต่อไปแล้ว”
หลินเอ๋อร์พยั
