ึกแปลกใจอย่างมาก ดูเหมือนว่าจะไม่ได้เป็นไปอย่างที่นางจินตนาการไว้
โอวหยางหว่านทำผิดบาปไว้มากเกินไป จึงมีคนมาเอาคืนนาง
“คนผู้นี้…” ซวนหยวนชิงอวิ๋นจ้องมองด้านหลังของชายชุดดำผู้นั้น เขาเป็นคนแปลกหน้า แต่เหตุใดซวนหยวนชิงอวิ๋นถึงได้รู้สึกคุ้นเคยกับเขานัก
“แค่ก ๆ ๆ!” โอวหยางหว่านถูกควันดำนั้นรัดคอแน่นจนรู้สึกอึดอัดและแสนเจ็บปวด
“แค่ก! เจ้าบ้า เจ้าเป็นใครกันแน่ ?”
“อย่าฆ่าข้า ขะ… ข้า…”
“วางใจเถอะ ข้าไม่ยอมให้เจ้าตายง่าย ๆ” ชายชุดดำกล่าว
เขาหักแขน หักขา ตัดเส้นเลือด ถลกผิวหนัง ควันดำนั้นของเขาทรมานโอวหยางหว่านอย่างโหดร้ายทารุณ สุดท้ายยังเหลือลมหายใจให้นางมีชีวิตรอดอยู่อย่างทรมาน
เหล่าทหารที่อยู่ในสนามรบ พวกเขาได้เห็นความเป็นความตายมานับครั้งไม่ถ้วนจนเป็นความเคยชิน แต่เมื่อพวกเขาได้เห็นวิธีที่โหดร้ายทารุณถึงเพียงนี้ต่อหน้าต่อตา ก็ถึงกับสะอิดสะเอียนอาเจียนจนไม่อาจหยุดได้เลย
“อ๊า!” โอวหยางหว่านกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดทรมาน “ฆ่าข้าให้ตายซะเถอะ ฆ่าข้าซะ ข้าบอกให้ฆ่าข้า!”
ฉินป้าเห็นเช่นนี้ รีบกล่าวขึ้นด้วยความตื่นตระหนก “ไม่! เจ้าฆ่านางไม่ได้ ฆ่าไม่ได้เด็ดขาด ข้าถูกพิษกู่ของนาง หากนางไม่แก้พิษให้ ข้าก็ต้องตายไปด้วยเป็นแน่ ข้าคือฮ่องเต้แห่งแคว้นชิง ขอเพียงเจ้าช่วยข้า จะให้ข้าทำสิ่งใดข้ายอมทุกอย่าง”
“ฮ่องเต้แห่งแคว้นชิง ฉินป้างั้นรึ ?” ชายชุดดำถามเสียงเย็นเยียบ
“ใช่! เป็นข้า เป็นข้าเอง”
“แล้วซวนหย
