วนจืออยู่ที่ไหน ?”
“ซวนหยวนจือแพ้ศึก เขาถูกนางปีศาจผู้นี้สังหารสิ้นลมไปแล้ว หญิงปีศาจผู้นี้เป็นผู้ลงมือ ข้า…”
ชายชุดดำผู้นั้นพึมพำกับตนเอง “ตายเร็วไป”
เวลานี้โอวหยางหว่านกำลังถูกทรมาน เขาจึงหันไปสนใจคนอื่น ๆ แทน เขามองไปทางแคว้นจื่อเยี่ย
ควันดำอันหนาทึบนั้นบดบังร่างและใบหน้าของเขาไว้ครึ่งหนึ่ง ซวนหยวนชิงอวิ๋นเห็นเช่นนี้แล้วดวงตาลุกวาว เขากล่าวถามขึ้นว่า “เจ้าเป็นใครหรือ ?”
“พี่สาม!” สีหน้าของซวนหยวนหลี่เทียนพลันเปลี่ยนไป คนผู้นี้น่ากลัวยิ่งนัก น่ากลัวยิ่งกว่าโอวหยางหว่าน เขาคิดว่าทางที่ดีอย่าไปล่วงเกินจะดีกว่า
“พี่สาม…” เขาเรียกอีกครั้งด้วยเสียงอันเบา ดวงตาก็เหลือบมองชายหนุ่มที่มีใบหน้าและกลิ่นอายอันเย็นเยือกผู้นั้น
— แควก! —
ชุดดำนั้นถูกฉีกออก เผยให้เห็นใบหน้าอันหล่อเหลา ทว่าบนใบหน้าสลักด้วยรอยมีด อายุของเขาน่าจะราว ๆ ยี่สิบกว่าปี ความเงียบงันนี้ทำให้ผู้คนรู้สึกหนาวเหน็บขึ้นมา เขาเผยให้เห็นใบหน้าทั้งหมดของเขา ทำให้ซวนหยวนชิงอวิ๋นมั่นใจว่าเขาเป็นใคร
“เสี่ยวจิ่ว!” ซวยหยวนชิงอวิ๋นอุทาน
ซวนหยวนหลี่เทียนเบิกตากว้างด้วยความตกใจ “ขะ… เขา… ซวนหยวนจิ่วเยี่ย เป็นไปไม่ได้…”
ถึงแม้ว่าซวนหยวนจิ่วเยี่ยจะสวมหน้ากากบดบังใบหน้ามาโดยตลอด ไม่มีผู้ใดรู้ว่าใบหน้าที่แท้จริงของเขาเป็นเช่นไร แต่คนผู้นี้แตกต่างกับซวนหยวนจิ่วเยี่ยอย่างสิ้นเชิง อีกทั้งดวงตาของซวนหยวนจิ่วเยี่ยนั้นเป็นสีฟ้า แต่ดวงตาของคนผ
