เช่นนั้น”
“ไม่แปลกใจเลยที่แม่นางมู่สนใจมันเป็นอย่างมากเช่นนี้ หม้อเทพนิรันดร์นั้นเหมาะกับแม่นางมู่เป็นที่สุดอย่างแน่นอน”
จุดประสงค์ของพวกเขาในการมาที่นี่นั้นไม่ใช่การมาเพื่อหาสมบัติล้ำค่าแต่อย่างใด อีกทั้งพวกเขาไม่ใช่นักปรุงยา ดังนั้นแล้วแรงดึงดูดของหม้อเทพนิรันดร์ต่อพวกเขาจึงไม่มากมายเท่านางหรือคนอื่น ๆ ที่เป็นนักปรุงยา …
ด้านหน้ามีศาลาหยกขาวอยู่แห่งหนึ่ง บนศาลาแห่งนั้นมีหม้อเทพโบราณวางอยู่หม้อหนึ่ง
รูปทรงของหม้อเทพใบนั้น มู่เฉียนซีเคยเห็นในภาพฉากที่อาถิงเคยย้อนเวลาให้นางดูมาแล้ว นั่นคือหม้อเทพนิรันดร์ไม่ผิดแน่นอน!
มันดูเรียบง่ายและเคร่งขรึม แต่เหตุใดนิสัย จิตวิญญาณของมันกลับวุ่นวายเช่นนั้น ที่แท้ มิเพียงแต่คนเท่านั้นที่มิอาจตัดสินจากรูปลักษณ์ภายนอกได้ หม้อเองก็ไม่สามารถตัดสินจากรูปลักษณ์ภายนอกได้เช่นกัน
โชคร้าย! คนของหุบเขาหมอเทวดามาถึงที่นี่ก่อนมู่เฉียนซี
— ฟึ่บ! ฟึ่บ! ฟึ่บ! —
เงาร่างหลายร่างคิดที่จะบุกเข้าไปในศาลาหยกขาวแห่งนั้น แต่กลับโดนพลังพลังหนึ่งดีดกลับออกมาอย่างแรง ฉับพลันต่อมาเสียงที่แสดงความขยะแขยงเป็นอย่างมากเสียงหนึ่งดังออกมา “พวกเจ้าแต่ละคนนั้นเฒ่าชรา ใบหน้าอัปลักษณ์นั้นก็ช่างเถอะ แต่ยังเป็นบุรุษ แล้วพวกเจ้ายังอยากได้ข้าไปอีก ข้าจะบอกพวกเจ้าให้ ความชอบของข้านั้นเป็นแบบปกติทั่วไป”
เวลานี้ทุกคนต่างตกอยู่ในความวุ่นวาย “นั่น… นั่นหมายความว่าอย่างไรกัน ?”
“ใคร ? ใครอยู่
