ามมั่นใจในการตามหามากขึ้น
มู่เฉียนซีกลับมาปรากฏตัวที่โรงเตี๊ยม เมื่อไป๋เหรินเห็นนางก็พรวดพราดเข้ามากล่าวด้วยความโกรธเกรี้ยว “น้องชายมู่ เจ้าหายไปไหนมารึ ?”
หากไม่ใช่เพราะมู่เฉียนซี เขาก็คงไม่พลาดโอกาสดี ๆ เช่นนั้นไปแน่นอน เมื่อเห็นศิษย์น้องของตนเองสองคนหาแผนที่ม้วนไม้ไผ่เจอแล้วมาคุยโวโอ้อวดต่อหน้าเขา ไป๋เหรินก็โกรธจนแทบคลั่ง
มู่เฉียนซี “ศิษย์พี่ไป๋ ท่านเป็นเพียงผู้ติดตามข้า เป็นผู้อยู่ใต้บัญชาของข้า จะสอดรู้สอดเห็นเรื่องของข้ามากมายไปทำไมกันเล่า ? ข้าเพียงแค่ออกไปเดินเล่นเท่านั้น”“ต่อไปจะออกไปไหนมาไหนก็ต้องบอกให้ข้ารู้”“เหตุใดข้าต้องบอกท่าน ? ข้าเกลียดการถูกควบคุมให้อยู่ในกรอบนัก ท่านอย่ายุ่มย่ามเรื่องของข้าให้มากเลยจะดีกว่า”มู่เฉียนซีโบกมือ จากนั้นก็กลับเข้าไปพักผ่อน หลังจากที่ได้แสดงละครมาฉากหนึ่งและได้ฆ่าคนของหุบเขาหมอเทวดาไปส่วนหนึ่งแล้ว นางรู้สึกเหนื่อยล้าเล็กน้อยแผนที่ที่มู่เฉียนซีให้กับผู้อาวุโสที่สามไปนั้นไม่ใช่ม้วนที่จวินโม่ซีมอบให้กับนาง แต่เป็นแผนที่ที่นางหามาได้เองต่างหากแต่ถึงอย่างไร นางจะให้ม้วนไหนผลที่ออกมาก็เหมือนกัน แต่ม้วนที่จวินโม่ซีเป็นคนมอบให้นางกับมือ นางจะใจร้ายเอาไปให้ผู้อื่นได้อย่างไรกัน โดยเฉพาะคนที่เป็นศัตรูของเขามู่เฉียนซีบ่นพึมพำ “หวังว่าทางด้านอู๋ตี้จะราบรื่น…”เมื่อผู้อาวุโสที่สามได้รับแผนที่ม้วนไม้ไผ่มาจากศิษย์ เขาก็ไล่ทุกคนให้ออกไปแล้วให้ยอดฝีมือมาคุ
