ความผิดหวัง เขากล่าว “มู่ซี ข้าว่าเรารีบขึ้นไปเอาผลเก้าอัคคีกันเถอะ”
มู่เฉียนซีพยักหน้า
ผู้คนส่วนมากที่บุกเข้ามาในวังใต้ดินแห่งนี้ก็ได้ตายไปเพราะดอกไม้แห่งความโลภ และยังมีคนบางกลุ่มที่ฉวยโอกาสตอนที่คนของหุบเขาหมอเทวดาไม่สนใจผลเก้าอัคคีนั้น เข้าไปแย่งผลเก้าอัคคีไปครอบครอง แต่เป็นเพราะสัตว์หินเพลิงแดงแข็งแกร่งอย่างยากจะหาสิ่งมีชีวิตใดมาเทียบเทียม ดังนั้นจึงไม่มีใครสามารถเอาผลเก้าอัคคีไปได้เลย
“แค่ก ๆ ๆ” ไป๋เหรินไอออกมา เขากล่าวขึ้นมาด้วยสีหน้าซีดเซียว “มู่ซี เวลานี้ร่างกายข้าได้รับบาดเจ็บอย่างสาหัส ไม่อาจรับมือกับสัตว์หินเพลิงแดงนั้นได้ เราถอยไปรักษาอาการบาดเจ็บก่อนเถอะ”
มู่เฉียนซี “แต่เวลานี้ผลเก้าอัคคีสุกแล้ว หากไม่เอามันมา มันอาจจะใช้ไม่ได้ผล”
“แต่ตอนนี้ข้าไม่มีเรี่ยวแรงที่จะต่อสู้แล้ว”
มู่เฉียนซีกล่าวอย่างจนปัญญา “ในเมื่อท่านไม่มีวิธีต่อสู้ เช่นนั้นข้าจัดการเองก็ได้”
“มู่ซี เจ้าเป็นเพียงแค่ปรมาจารย์ภูตระดับเก้า เจ้ายิ่งไม่ใช่คู่ต่อสู้ของสัตว์หินเพลิงแดงนั่น” ไป๋เหรินกล่าวด้วยความกังวลใจ
“ไม่เป็นไร มันเป็นเพียงแค่สัตว์หินไม่ใช่รึ ? เสี่ยวหงของข้าจัดการได้อยู่แล้ว” มู่เฉียนซียกยิ้มมุมปาก จากนั้นก็เรียกสัตว์พันธสัญญาอย่างเสี่ยวหงออกมาจากมิติ
เมื่อไป๋เหรินเห็นเสี่ยวหงตัวเล็ก ๆ น่ารักปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าก็ผงะไปครู่หนึ่ง เขากล่าว “มู่ซี เจ้าตัวนี้เป็นสัตว์พันธสัญญาของเจ้าหรือ แต่นี่… เ
