ที
เสี่ยวหงพรวดพราดมา มันกล่าวว่า “แน่นอนอยู่แล้ว ฝีมือการวางยาพิษของนายท่านข้า คนพวกนั้นไม่มีทางจับได้”
เมื่อไม่เห็นมู่เฉียนซี เชียนอ้าวเซี่ยก็รู้สึกผิดหวังมาก “เจ้าหมูเสี่ยวหง เสี่ยวซีซีไปไหนรึ ?”
เสี่ยวหงกล่าวด้วยความโกรธเกรี้ยว “เจ้าบ้า เจ้าเรียกข้าว่าอย่างไรนะ ?”
เชียนอ้าวเซี่ยยิ้ม “นายท่านเสี่ยวหงผู้ยิ่งใหญ่ เหตุใดเสี่ยวซีซีถึงไม่ออกมาเจอหน้าข้า เสี่ยวซีซีนางไม่คิดถึงข้าสักนิดเลยหรือ ?”
เสี่ยวหงตีสีหน้าเอือมระอา “เจ้าอัปลักษณ์ เจ้าตัดใจเสียเถอะ! นายท่านของข้าไม่ได้คิดอะไรกับเจ้าแม้แต่น้อย”
เพื่อให้เจ้าคนจอมตื๊อผู้นี้ตัดใจ เสี่ยวหงจึงกล่าวต่ออีกว่า “เจ้าเทียบนายท่านจิ่วเยี่ยไม่ได้ แม้แต่เส้นผมก็ยังไม่อาจเทียบได้ นายท่านต้องการสุนัขรับใช้ก็มีให้ นายท่านต้องการเทพผู้คุ้มครองก็มีให้ นายท่านต้องการบุรุษผู้งดงามก็มีให้ นายท่านต้องการสิ่งใดก็มีให้นายท่านทุกอย่างจนเจ้าไม่อาจเทียบได้ เช่นนี้แล้วเหตุใดเจ้ายังไม่คิดตัดใจจากนายท่านอีกเล่า ?”
“ข้าไม่เชื่อ ข้าไม่เชื่อว่าจะมีคนรูปร่างหน้าตางดงามไปกว่าข้า!”
“เพียงแค่รูปงามมันไม่ได้ช่วยอะไรหรอก”
“ช่วยอะไรไม่ได้อย่างไรล่ะ อย่างน้อยข้าก็มีความเป็นชาย”
“เจ้า…” สำหรับคนหน้าด้านหน้าทนอย่างเชียนอ้าวเซี่ย เสี่ยวหงนั้นจนปัญญาที่จะรับมือ
ถึงแม้ว่าเชียนอ้าวเซี่ยจะดูปกติ แต่ด้วยคำกล่าวเหล่านั้นของเสี่ยวหงทำให้เขาเสียอารมณ์ ที่แท้ศัตรูหัวใจเขาไม่ใช่เพี
