ววาจาเอาอกเอาใจนาง หนึ่งในผู้ดูแลสมาคมพันธมิตรย่อยของหอการค้าอันดับหนึ่งกล่าวขึ้น “ข้าน้อยมีตาแต่หามีแววไม่ ได้โปรดแม่นางอย่าถือโทษโกรธข้าน้อยเลยนะขอรับ เดี๋ยวข้าน้อยจะให้คนไปส่งข่าวให้ท่านผู้นำรีบกลับมา แม่นางได้โปรดรอสักประเดี๋ยวนะขอรับ”
ป้ายคำสั่งของนายน้อยน่าหลานอวี้จะไม่มีทางถูกส่งให้คนอื่นเล่น ๆ เป็นแน่ นอกเสียจากคนผู้นั้นจะเป็นคนที่นายน้อยเชื่อใจและรักมากที่สุด แม่นางผู้นี้อาจจะเป็นฮูหยินของนายน้อยในอนาคตก็เป็นได้ พวกเขาจะกล้าละเลยได้อย่างไรกัน
องค์หญิงรองเดิมทีที่มีใบหน้าหยิ่งผยอง นางไม่นึกเลยว่าเหตุการณ์จะพลิกผันได้ถึงเพียงนี้จึงบ่นพึมพำกับตัวเอง “เป็นไปได้อย่างไรกัน ? นายน้อยน่าหลานอวี้จะไปชอบสตรีผู้มีสถานะไม่ชัดเจนผู้นี้ได้อย่างไร ป้ายคำสั่งนั่นนางต้องขโมยมาเป็นแน่”
ทว่า… นายน้อยน่าหลานอวี้เป็นถึงนายน้อยแห่งหอการค้าอันดับหนึ่งหรือบ้านประมูลอันดับหนึ่งอันเลื่องชื่อ ดังนั้นคิดว่าป้ายคำสั่งของนายน้อยของพวกเขาจะถูกขโมยไปได้ง่าย ๆ เช่นนั้นหรือ ? ผู้ดูแลสมาคมย่อยที่ได้ยินคำพึมพำนั้นของอิ๋นซวงซวงรู้สึกไม่พอใจเล็กน้อย
สายตาของมู่เฉียนซีจ้องมองไปที่อิ๋นซวงซวง นางกล่าวอย่างเยือกเย็น “ข้าไม่อยากได้ยินเสียงแมลงหวี่แมลงวันรบกวนข้า”
“องค์หญิงรอง เชิญกลับตำหนักก่อนขอรับ”
แม้ว่าอิ๋นซวงซวงจะเป็นองค์หญิง แต่ก็ไม่ได้เป็นคนของหอการค้าอันดับหนึ่งแต่อย่างใด ทว่าน่าหลานอวี้เป็นถึงเจ้าของที่
