เชียนอ้าวเซี่ย
บุรุษชุดขาวตรงหน้ายิ้ม กล่าวขึ้น “ข้าจะเป็นใครไปได้ ข้าคือเซี่ยอย่างไรเล่า! พวกเราอยู่ด้วยกันมาตั้งหลายเมื่อเชื่อวัน เจ้ากลายเป็นคนไม่รู้จักข้าไปเสียแล้วรึ ?”
“อย่ามาหลอกลวงข้าเสียให้ยาก ทักษะการแสดงของเขานั้นดีกว่าเจ้ามากนัก เจ้าช่างจอมปลอมเสียจริง”
“มังกรเพลิงสังหาร!”
เปลวไฟสีแดงพุ่งออกมา ทว่าเงาร่างนั้นพลันหายไป
มู่เฉียนซีตะลึงงัน นี่เป็นภาพหลอนอย่างที่นางคิดจริง ๆ …ตั้งแต่ก้าวเข้ามาในที่แห่งนี้ อันตรายก็ได้เริ่มมาถึงตัวเสียแล้ว
— ขลุก! ขลุก! ขลุก! —
เสียงของบางสิ่งบางอย่างกำลังหมุนวิ่งมาทางนาง มู่เฉียนซีมองเห็นบุรุษผู้หนึ่งที่ดูอ่อนโยนราวกับหยกนุ่มนวลชั้นดีนั่งอยู่บนเก้าอี้ และกำลังมุ่งตรงเข้ามาใกล้ร่างของนาง
เขามองมู่เฉียนซีก่อนจะกล่าวอย่างเร่งรีบ “ซีเอ๋อร์ มากับข้าเร็ว ข้าจะพาเจ้าไปพบกับบิดาและมารดาของเจ้า”
มู่เฉียนซีส่ายหน้าอย่างช่วยไม่ได้ นางกล่าวขึ้น “จักรพรรดิปิงเสว่หลิงตี้ ความสามารถในเรื่องภาพลวงตาของท่านนั้น ไม่ค่อยเท่าไหร่เลย”
แต่เมื่อนางมองชายผู้อยู่ตรงหน้า ถึงแม้นางจะรู้ว่านั่นเป็นท่านอาเล็กตัวปลอม นางก็ไม่คิดที่จะทำร้ายเขา
มู่เฉียนซีนำผ้าสีดำออกมาปิดตาทั้งสองข้าง นางลงมือในทันที “ผนึกมังกรวารี!”
เมื่อการมองเห็นไม่ดีนัก ชายผู้นั้นจึงหลบไปได้เป็นธรรมดา
“ปิดตาทั้งสองข้างแล้วคิดที่จะทำอะไรข้า ฝันไปเถอะ!”
“จัดการเจ้านั้นช่างง่ายดายนัก เจ้าตัวปลอม!
