…มังกรวารีพิฆาต!”
— โครมมมม! —
ภาพลวงตานั้นถูกมู่เฉียนซีโจมตีสลายหายไปอีกครา ต่อมาก็มีร่างที่เป็นภาพลวงตาปรากฏอีกเช่นเคย
เยวี่ยเจ๋อ จวินโม่ซีผู้ตะกละ ชิงอิ่ง ซวนหยวนชิงอวิ๋น คนเหล่านี้ล้วนไม่ได้เป็นอุปสรรคต่อนางแต่อย่างใด มิอาจทำให้นางหลงลืมไปได้
ทว่าต่อมา ร่างเงาดำสนิทร่างหนึ่งได้ปรากฏตัวขึ้นต่อหน้ามู่เฉียนซี ร่างนั้นราวกับเทพมารแห่งความมืดมิดที่ทำให้ผู้คนมิอาจกล้าที่จะมองเข้าไปตรง ๆ ได้
มู่เฉียนขยี้ตาก่อนจะกล่าวขึ้น “จิ่วเยี่ย มีเรื่องอะไรรึ ?”
จิ่วเยี่ยที่อยู่ตรงหน้านั้นมิใช่ภาพลวงตา หากแต่เป็นร่างจริง!
เมื่อมองเพียงปราดเดียวก็สามารถดูออกได้ พลังเช่นนั้น สายตาเช่นนั้น สีหน้าเช่นนั้น ช่างคุ้นเคยยิ่งนัก
เมื่อเห็นว่ามู่เฉียนซีจำเขาได้ในทันที มุมปากของจิ่วเยี่ยเผยรอยยิ้มออกมา “ภาพลวงตาเหล่านี้ไม่มีข้า”
มู่เฉียนซีกล่าวขึ้น “แน่นอนว่าไม่มีเจ้า พวกเขานั้นล้วนแต่เป็นคนที่ข้ากังวลถึง แต่ข้ารู้ว่าเจ้านั้นอยู่ข้างกายข้าตลอด”
— ปึก! —
มู่เฉียนซีถูกดึงเข้าไปในอ้อมกอดของจิ่วเยี่ย
จิ่วเยี่ยกระซิบข้างหูของนาง “อืม… ข้านั้นอยู่เคียงข้างเจ้าตลอด”
“อื้อ…”
จิ่วเยี่ยอดทนมานานแล้ว เขาไม่สนใจจะทำตามกฎ จัดการจุมพิตนางในทันใด
หลังจากถอนจุมพิต มู่เฉียนซีกล่าวขึ้น “ยังไม่ถึงเจ็ดวัน เจ้าไม่ทำตามกฎ ข้าจะต้องทำโทษเจ้าไม่ให้แตะต้องตัวข้าไปหนึ่งเดือน”
แววตาจิ่วเยี่ยทอประกายอันตราย “เจ้ารู้ว่าข้านั้นอยู่
