าว่าแต่การโจมตีของเจ้าเลยแม่นาง แม้แต่การโจมตีของจอมภูตระดับหนึ่งธรรมดา คุณชายเราก็ไม่อาจหลบหลีกได้”“พอได้แล้ว!”มู่เฉียนซีตรวจดูร่างของเชียนอ้าวเซี่ย บุรุษนุ่มนิ่มผู้นี้ไม่มีพลังวิญญาณมาตั้งแต่กำเนิดอย่างแท้จริง และเขาก็ไม่อาจฝึกพลังได้จริง ๆที่นางลงมือทำร้ายเขาไปนั้น นางไม่ได้ต้องการคร่าชีวิตเขาแต่อย่างใด เพียงแค่ต้องการทดสอบเขา จากนั้นนางจึงได้เอาขวดยาออกมาขวดหนึ่งและยัดเข้าปากเขา องครักษ์ยังไม่ทันได้รู้ตัว เชียนอ้าวเซี่ยที่หมดสติไปก็ฟื้นขึ้นมาแล้วผิวขาวราวหิมะของเขาในเวลานี้เจือด้วยสีแดงเล็กน้อย เขารีบคว้าแขนมู่เฉียนซีเอาไว้ก่อนจะกล่าวว่า “ขม… ขม… เสี่ยวซีซี รสชาตินี้ช่างขมนัก!”“เสี่ยวซีซี ข้าอยากจูบเจ้า หากได้จูบเจ้า มันก็จะไม่ขม เพราะริมฝีปากที่แดงระเรื่อของเจ้าคงจะหวาน”ใบหน้าที่งดงามราวรูปปั้นหิมะนั้นค่อย ๆ ขยายใหญ่ขึ้นตรงหน้ามู่เฉียนซี ดูเหมือนความเร่าร้อนนั้นจะยิ่งแผดเผามากขึ้นเรื่อย ๆในขณะที่เชียนอ้าวเซี่ยคิดว่าการกระทำของเขาจะสำเร็จ ทันใดนั้น เขาก็ถูกมู่เฉียนซีเตะออกไปอีกครั้งมู่เฉียนซีจ้องเขม็ง “เชียนอ้าวเซี่ย เจ้าคิดจะเอาเปรียบคนอย่างข้า ไปฝึกตนมาสักร้อยปีเถอะ”ทันใดนั้น บาดแผลของเชียนอ้าวเซี่ยเพิ่มขึ้นอีกแผลนั่นก็คือที่หน้าผากของเขานั่นเอง เขากล่าวด้วยความประหลาดใจ “เสี่ยวซีซี เจ้าพูดจริง ๆ รึ ? หากข้าไปฝึกตนอีกร้อยปี ข้าก็จะทำเช่นนั้นกับเจ้าได้”คุณชายเซี่ยผู้นี้ไม่เห
