ี่ลงเล็กน้อย ช่างผิดปกติยิ่งนัก เหตุใดเขาจึงดูไร้ท่าทีทุกข์ร้อนทั้ง ๆ ที่ฝ่ายตนจะได้ส่วนแบ่งเพียงน้อยนิดเช่นนั้น ?
เดิมทีเขาเป็นผู้ที่รู้เรื่องดอกบัวผลึกน้ำแข็งเก้าชั้นก่อนใคร ทว่าเวลานี้กลับยอมให้ตนเองได้ผลประโยชน์น้อยที่สุด อู่เผิงเกรงว่าจะถูกสงสัยจึงอธิบายต่อ “พวกข้าได้รับบาดเจ็บกันอย่างสาหัส ไม่มีกำลังในการต่อสู้ที่เพียงพอ เดิมทีแล้วพวกข้าไม่ใช่คู่ต่อสู้ของสัตว์ศักดิ์สิทธิ์นั้น หากเอาดอกบัวผลึกน้ำแข็งเก้าชั้นนั้นมาไม่ได้ ก็คงจะถูกสัตว์ศักดิ์สิทธิ์กลืนไป ถึงตอนนั้นแม้แต่กลีบเดียวก็คงจะไม่ได้”
“ทว่าตอนนี้มีพวกเจ้าตกลงจะช่วยลงมือด้วยความยึดมั่นและเป็นธรรม พวกข้าได้แค่กลีบเดียวนับว่าเป็นวาสนามากแล้ว”
อิ๋นซวงซวง “เจ้าจะรับส่วนแบ่งเพียงกลีบเดียวก็แล้วแต่เจ้า ทว่าเจ้ามีสิทธิ์อะไรมาจัดส่วนแบ่งให้ข้าเพียงสองกลีบเล่า ?! ไม่ได้! ข้าจะเอาหกกลีบ ให้นางผู้นั้นสองกลีบ ข้าเป็นใครแล้วนางเป็นใคร ?”
เชียนอ้าวเซี่ยย่างเท้าเดินเข้ามาอย่างช้า ๆ มองไปที่อิ๋นซวงซวงพลางกล่าว “แล้วเจ้าเป็นใคร ? มีสิทธิ์อะไรมาเทียบกับเสี่ยวซีซีของข้ารึ ?”
“ข้าเป็นองค์หญิงแห่งแคว้นอิ๋นเหยียนอย่างไรเล่า!”
“เหอะ ๆ” เชียนอ้าวเซี่ยหัวเราะเยาะ “เป็นแค่องค์หญิงแคว้นเล็ก ๆ กล้ามาทำตัวกำเริบเสิบสานต่อหน้าเสี่ยวซีซีที่รักของข้า”
“จะ… เจ้า…”
“เจ้ารังแกสตรีรึ ?” อิ๋นซวงซวงกล่าวอย่างกล้ำกลืนฝืนใจ
เชียนอ้าวเซี่ย “เจ้าแน่ใจรึว่าข้า
