ลย แล้ว… แล้วเมื่อยามตะวันยังไม่ตกดิน เหตุใดแววตานางจึงดูสับสนเช่นนั้น
เมื่อมู่เฉียนซีสะบัดมือ เข็มยาเข็มหนึ่งก็พุ่งมาที่คอของเขา “คุณชายใหญ่อวิ๋น ดึก ๆ ดื่น ๆ เจ้ามาทำอะไรที่นี่หรือ ?”
เวลานี้คุณชายใหญ่อวิ๋นสะดุ้งตกใจ เขากล่าวตะกุกตะกัก “เจ้า… เจ้า…”
ดวงตาคู่นั้นฉายแววอันประหลาดพิสดารออกมา
ความแข็งแกร่งของเขาไม่มีจุดใดสู้มู่เฉียนซีได้เลย เขาเป็นเพียงปรมาจารย์ระดับหนึ่งเท่านั้น แต่ทว่าเขาได้เรียนวิชาลับนี้ ซึ่งเป็นวิชาที่แข็งแกร่งมาก
— ฟื๊ด! —
หัวเข็มของเข็มยานั้นกรีดผิวหนังของเขาเปิดออก! “การสะกดจิตของเจ้าไม่ได้ผลอะไรกับข้า เลิกคิดเสียเถอะเพราะมันดูโง่งมอย่างมาก!”
เขามองมู่เฉียนซีอย่างไม่อยากจะเชื่อ “มัน… เป็นไปไม่ได้ ขอแค่เพียงไม่ใช่ผู้ที่เป็นระดับจักรพรรดิ ข้าสามารถควบคุมได้ทั้งหมด”
“เลิกพล่ามได้แล้ว! หากไม่อยากตาย จงบอกข้ามาว่าเจ้าและน้องสาวที่แสนดีของเจ้าวางแผนจะทำอะไรกันแน่ ?”
ภายใต้การคุกคามของความตาย อวิ๋นนั่วไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องบอกนางไป ก่อนอื่น เขาใช้การสะกดจิตเพื่อสะกดจิตนางเป็นอันดับแรก จากนั้นเขาก็ทำสิ่งที่ตนเองต้องการ และในที่สุดก็จะทำให้นางกลายเป็นหุ่นเชิด ในตอนนี้เอง เงาร่างสีดำปรากฏขึ้นตรงหน้าอวิ๋นนั่ว อวิ๋นนั่วมองไปที่ดวงตาเยือกเย็นไร้ซึ่งความรู้สึกของมนุษย์คู่นั้น จากนั้นอวิ๋นนั่วตกใจกลัวจนสลบร่วงลงไปกองกับพื้น
— ตุบ! —
อวิ๋นนั่วถูกทำให้ตกใจกลัวจนสลบล้
