สาปให้เจ้า คำสาปนี้ไม่เพียงแต่ทรมานเจ้า แต่มันยังทรมานตัวข้าด้วย”ดวงตาสีฟ้าเย็นยะเยือกของจิ่วเยี่ยเปล่งประกายด้วยความไม่พอใจขึ้น— แควก! —อาภรณ์ของมู่เฉียนซีขาด เขาฉีกเสื้อผ้าของนางออก!บทลงโทษ!ดูเหมือนว่าสตรีผู้นี้จะเห็นเขาเป็นที่สองไปตลอด เหตุนี้จึงทำให้จิ่วเยี่ยไม่พอใจ สุดท้ายผลที่ตามมาก็คือการทรมานมู่เฉียนซีอย่างบ้าคลั่งใบหน้าของมู่เฉียนซีในเวลานี้แดงก่ำ ดวงตาดำจ้องมองใบหน้าบุรุษตรงหน้า ผู้ที่งดงามอย่างไร้ที่เปรียบนี้ เจ้าก้อนน้ำแข็งผู้นี้กำลังโกรธ!อารมณ์ของเยี่ยอ๋องผู้นี้แปรปรวน ยากนักที่จะเข้าใจ ทว่านางไปทำอะไรให้เขาไม่พอใจเข้าหรือ ?จิ่วเยี่ยกล่าวเสียงแหบแห้ง “ซี… บุรุษผู้นั้นสำคัญกับเจ้ามากรึ ?”“บุรุษผู้นั้น ผู้ใดรึ ?” มู่เฉียนซีไม่รู้ว่าเขาหมายถึงผู้ใด“มู่อวู่ซวง” จิ่วเยี่ยพ่นนามหนึ่งออกมา น้ำเสียงแฝงไปด้วยจิตสังหารมู่เฉียนซีรับรู้ได้ถึงน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยจิตสังหารนั้น สีหน้านางเคร่งขรึมขึ้นมา “ใช่ สำหรับข้าแล้ว ท่านอาเล็กเป็นผู้ที่สำคัญที่สุดในชีวิตข้า ไม่ว่าใครก็ตามที่กล้าแตะท่านอาของข้า ข้าไม่มีวันปล่อยมันผู้นั้นไปแน่”“รวมถึงข้าด้วยรึ ?” แสงสลัวปรากฏขึ้นในดวงตาสีฟ้าคู่นั้น“รวม… อ๊ะ! อืม…” มู่เฉียนซีกล่าวยังไม่ทันจบ จิ่วเยี่ยก็ประกบริมฝีปากมาอีกครั้งสตรีผู้นี้สั่งสอนเท่าไหร่ก็ไม่เคยหลาบจำ อีกทั้งยังไร้ความรู้สึกอย่างแปลกพิกล จะไม่ทำให้จิ่วเยี่ยโกรธได้อย่างไร ?มู่เฉ
