งับโทสะก่อนเถอะขอรับ ไม่ว่าเจ้าเด็กนั่นจะหนีอย่างไร แต่สุดท้ายมันก็ต้องกลับเข้าเมืองแน่นอน ตราบใดที่มันย่างเท้าเข้าเมืองก็ไม่มีวันหนีรอดไปจากกำมือท่านได้แน่”
ผู้อาวุโสเจ็ด “อืม… ที่เจ้ากล่าวมา ข้าคิดว่าถูกต้อง”
ทันทีที่มีข่าวของมหาวัตถุศักดิ์สิทธิ์เทพนิรันดร์ออกมา คนของหุบเขาหมอเทวดาก็หายตัวไปทันที คาดว่ามหาวัตถุศักดิ์สิทธิ์เทพนิรันดร์คงจะตกอยู่ในมือของพวกเขาไปแล้วกระมัง ? พวกเขาไม่อาจไปแย่งชิงและต่อกรกับสำนักนิกายระดับสองได้ ดังนั้นจึงเตรียมตัวกลับเข้าเมือง
มู่เฉียนซีกลับเข้าเมืองชางแล้ว นางเปลี่ยนเป็นชุดสตรีที่เรียบง่าย ต่อให้นางยืนอยู่ต่อหน้าอวิ๋นปู้หลัว อวิ๋นปู้หลัวก็จำนางไม่ได้
มู่เฉียนซีเข้าพักอยู่ในโรงเตี๊ยม จากนั้นร่างสูงก็ปรากฏอยู่ข้าง ๆ มู่เฉียนซี เข้ามาโอบกอดนางเอาไว้
มู่เฉียนซีกล่าวถามขึ้นว่า “จิ่วเยี่ย เจ้าติดตามข้ามาโดยตลอด เจ้าไม่มีอะไรทำแล้วรึ ? หากเจ้ามีเรื่องอะไรก็ไปทำก่อนก็ได้ รอให้อาถิงตื่นขึ้นมาข้าจะหาทางส่งข่าวไปที่จวนเยี่ยอ๋องเอง”
จิ่วเยี่ยติดตามนางราวกับเงาตามตัว ทว่าทันทีที่ปรากฏตัวขึ้น นางกลับไม่รู้สึกอะไรเลย …นางชาชินไปเสียแล้ว
จิ่วเยี่ยกล่าวเสียงขรึม “ศาลาเรือนรางเก้าชั้นตื่น ข้าต้องการรู้ข่าวนี้เร็วที่สุด ตามเจ้าไปทุกที่เป็นวิธีที่ดีที่สุด”
“แต่…”
จิ่วเยี่ยมีพลังความแข็งแกร่งมากเช่นนี้ แน่นอนว่าเขาไม่ได้ว่างจนไม่มีอะไรทำเด็ดขาด
“เรื่องอื่นจื่อโยวจัดกา
