ี้ทำหน้าที่เสมือนเป็นหุ่นรบที่สมบูรณ์แบบตามคำสั่งจากนายท่านของพวกมัน
มู่เฉียนซีหลบหลีกอย่างไม่หยุดยั้งและโจมตีไปเท่าที่นางจะทำได้ ทว่าสำหรับพวกมันแล้ว การโจมตีของนางไร้ผลอย่างสิ้นเชิง!
— ปั้ก! — เพียงทหารกระดูกโลหิตเหล่านี้โจมตีมู่เฉียนซีด้วยการโจมตีครั้งเดียว ก็ทำให้กระดูกของนางหักหลายซี่
“พรวด!”
โลหิตสดแดงฉานไหลออกมาจากมุมปากของนาง จากนั้นเจ้าของดวงตาสีฟ้าที่เยือกเย็นคู่นั้นฉายประกายโกรธขึ้ง เขาแทบอยากจะสับพวกมันเป็นหมื่นชิ้น สตรีของเขาผู้ใดก็มิอาจจะมาทำร้ายได้
แต่เมื่อมองไปยังสตรีที่ใบหน้าซีดเผือด ก็ได้เห็นว่าดวงตาดำขลับคู่นั้นราวกับดวงดาราที่ส่องประกายออกมาอย่างไม่ลดละ ท้ายที่สุดแล้วเขาจึงยังไม่ออกตัวลงมือ
เขารักนาง เป็นห่วงนาง ทว่าเส้นทางที่นางยืนยันที่จะเดินไป เขาไม่ต้องการที่จะไปขัดขวางนาง
— ฟุ่บ! —
ในที่สุดมู่เฉียนซีก็ทนไม่ไหว นางสลบล้มลงไป!
— แกร่ก! —
และก็เช่นเคย จิ่วเยี่ยรับบทหมอยารักษาอาการให้กับนาง มาวันนี้เขาได้เรียนรู้การรักษาต่อกระดูกให้นางเพิ่มขึ้นมาอีกอย่างหนึ่ง
มู่เฉียนซีที่เวลานี้ฟื้นแล้ว อดไม่ได้ที่จะกล่าวหยอกล้อ “จิ่วเยี่ย เจ้าเรียนรู้สิ่งใดก็สามารถสำเร็จในสิ่งนั้นดีจริง ๆ เจ้าเป็นผู้ที่เรียนรู้ได้รวดเร็วมาก ข้าสงสัยว่าหากเจ้าอยู่กับข้าต่อไปเรื่อย ๆ เจ้าจะกลายเป็นหมอยาที่มีฝีมือร้ายกาจผู้หนึ่งเหมือนเช่นข้า”
นางบาดเจ็บอันใด เขาก็เรียนรู้การรักษานั้นจนสามารถรัก
