่ไม่มีการหยุดพักเช่นนี้ มู่เฉียนซีที่เพิ่งเลื่อนระดับมาไม่นาน ก็ได้เลื่อนระดับขึ้นอีกครั้งแล้ว
ปรมาจารย์ภูตระดับสาม!
— ตูม! —
เวลาเดียวกันเคล็ดวิชาก้าวย่างพันเงาของนางก็ยิ่งก้าวหน้ามากเข้าไปอีก จิ่วเยี่ยจึงกล่าวขึ้น “ซี… ข้าจะคุมระดับของข้าให้อยู่ในระดับเดียวกับเจ้า หากข้าพอใจแล้ว เจ้าก็สามารถออกไปเผชิญโลกได้”
“ได้” มู่เฉียนซีกล่าวพลางยิ้มจาง ๆ ทันใดนั้นมังกรวารีพุ่งทะยานขึ้นไปบนท้องนภา “ผนึกมังกรวารี!”
แต่อนิจจา! เพียงแค่จิ่วเยี่ยโบกมือเบา ๆ การโจมตีเมื่อครู่ของนางกลับกลายเป็นความว่างเปล่าไป
มู่เฉียนซีเบ้ปาก “อะไรกัน ? เหตุใดเจ้าที่ระดับเดียวกันกับข้า ถึงยังได้เก่งกาจเพียงนี้ แต่ก็ไม่จำเป็นที่ข้าต้องตระหนกไป ข้าจะสู้!”
“ผนึกมังกรวารี!”
กลิ่นอายเย็นยะเยือกของจิ่วเยี่ยแผ่ออกมา กอปรกับการใช้นิ้วเพียงนิ้วเดียวก็สามารถหยุดยั้งการโจมดีของนางเอาไว้ได้เช่นเคย
แม้ว่าเขาจะควบคุมระดับพลังของตนเองเอาไว้ แต่ประสบการณ์ในการต่อสู้ของจิ่วเยี่ยนั้นมีมากมายนัก จึงทำให้มู่เฉียนซีตกอยู่ในภาวะที่ทั้งเสียเปรียบทั้งอันตราย
— ฟึ่บ! ฟึ่บ! ฟึ่บ! —
เข็มยาของมู่เฉียนซีพุ่งออกไป นางรู้ดีว่าพิษของตนนั้นใช้ไม่ได้ผลกับจิ่วเยี่ย แต่ก็ยังลอบหวังลึก ๆ ในใจว่ามันจะสามารถรบกวนเขาได้บ้างเล็กน้อยก็เท่านั้น
— ตูม! ตูม! —
แม้ว่ามู่เฉียนซีจะไม่สามารถทำอะไรจิ่วเยี่ยได้ แต่ทว่าทั้งสองนั้นก็ได้ต่อสู้กันมาหลายกระบวนท่าจน
