วัลย์หนามปีศาจนี้ทั้งวัน
ยาที่นางนำติดตัวมาเหลือน้อยลงไปเรื่อย ๆ แต่ทว่ามู่เฉียนซี อู๋ตี้ และเสี่ยวหงยังคงยืนหยัดที่จะต่อสู้ต่อไป
เหตุใดยาถึงยังไม่ออกฤทธิ์ ? มู่เฉียนซีคิดไม่ออกจริง ๆ ว่าเกิดข้อผิดพลาดตรงไหน
อู๋ตี้ “นายท่าน ยาใกล้จะหมดแล้ว หากการรับรู้ของเจ้าปีศาจนี่กลับมาเราจะซวยเอาได้ ข้าคิดว่าพวกเราออกไปก่อนดีหรือไม่ ?”
วันนี้นายท่านยังไม่ได้รับบาดเจ็บ เพียงแค่อาภรณ์ขาดเล็กน้อย รีบฉวยโอกาสนี้ออกไปก่อนน่าจะดีกว่า
มันไม่ต้องการเห็นร่างของนายท่านเต็มไปด้วยเลือดอีกแล้ว ถึงแม้ว่าจะมียาดีไม่ทิ้งรอยแผลเป็น ถึงอย่างไรมันก็ไม่อยากให้นายท่านบาดเจ็บอยู่ดี
อีกอย่าง มันก็ไม่ต้องการให้นายท่านถูกบุรุษเย็นเยือกผู้นั้นเอารัดเอาเปรียบ เจ้าบุรุษผู้นั้นหน้าตาดูนิ่ง ๆ เย็นชาก็จริง แต่เขากลับทำเรื่องเลว ๆ ได้อย่างเปิดเผย จิตใจเลวจริงแท้!
ถึงแม้ว่าเสี่ยวหงจะอยู่ฝ่ายจิ่วเยี่ย และรู้สึกว่าเยี่ยอ๋องผู้นี้เป็นแมวขโมยที่ไม่เลวเลย แต่ในฐานะที่มันเป็นสัตว์พันธสัญญาของมู่เฉียนซี มันจะไม่ยอมให้นางต้องบาดเจ็บแน่นอน
“นายท่านรีบไปเถอะ รสชาติของการบาดเจ็บนั้นมันแย่อย่างมาก”
มู่เฉียนซี “เจ้าจะรีบไปใย ? ไหน ๆ ก็มาแล้ว อดทนอีกหน่อยเถอะ ข้าไม่เชื่อเด็ดขาดว่ายาของข้าจะไม่ได้ผล”
คำสั่งของนายท่านไม่อาจขัดได้ อู๋ตี้เสี่ยวหงสองสัตว์พันธสัญญาไม่อาจกล่าวขัดใด ๆ “ได้! พวกเราจะอดทนเพื่อนายท่าน”
ในเมื่อนายท่านไม่ยอมออกไป เช่นน
