ล้กันมากขึ้นเรื่อย ๆ
หลางเทียนวิ่งหนีไป หยดเหงื่อที่เย็นเยือกก็ซึมออกมาอย่างต่อเนื่อง เขาตะโกนไปทางด้านหลังด้วยความโกรธขึ้ง “มู่ซี เจ้าสังหารคนของข้าไปมากมายเช่นนั้นยังไม่พอใจเจ้าอีกรึ ? ต้องการฆ่าให้หมดเลยหรืออย่างไรกัน ?!”
“คนเหล่านั้นล้วนแต่เป็นสหายรักของเจ้า พวกเขาตายไปก็โดดเดี่ยวมิใช่รึ ? เจ้าไม่คิดจะไปอยู่เป็นเพื่อนพวกเขาสักหน่อยเลยหรือไร” มู่เฉียนซีกล่าววาจาขี้เล่น
หลางเทียนสาปแช่งอยู่ในใจ ผู้ใดเล่าจะคิดเช่นนั้น ? คนโง่งมถึงจะคิดเช่นนั้นได้
หลางเทียนรู้สึกหวาดกลัวความตายเป็นหมื่นเท่าพันเท่า เขาวิ่งหนีไปอย่างไร้จุดหมาย ในที่สุดเขาก็พบกับเส้นทางแห่งความตายจนได้
สาเหตุที่เรียกว่าเป็นเส้นทางแห่งความตายนั้นก็เป็นเพราะว่าบริเวณนี้ทั้งหมดถูกปกคลุมไปด้วยเถาวัลย์ที่มีหนามหนาแน่น ไม่ว่าจะเป็นทางด้านซ้าย ด้านขวา หรือด้านหน้าก็ล้วนถูกปิดกั้นไปด้วยเถาวัลย์หนามนี้
เวลานี้หลางเทียนรู้สึกตื่นตระหนกอย่างมาก เขาไม่สามารถถอยหนีได้ คงมีแต่จะต้องตัดเถาวัลย์เหล่านี้ออกด้วยกำลังที่โหดร้าย
— ตูม! —
ทว่าสิ่งที่ไม่น่าเชื่อนั่นก็คือ… เถาวัลย์เหล่านี้แข็งแกร่งมาก ไม่ว่าเขาจะพยายามตัดมันมากเพียงใดก็ไม่อาจทำลายเถาวัลย์นี้ได้เลย เขาพยายามตัดอยู่นานจนมู่เฉียนซีไล่ตามมาทันแล้ว
มู่เฉียนซีแค่นเสียงกล่าวขึ้น “เหอะ! ดูเหมือนว่าตอนนี้เจ้าจะไร้ทางหนีแล้ว”
“ในเมื่อไร้ทางหนี ข้าก็จะขอสู้กับเจ้าจนตัวตาย!” หลางที
