ลางเทียนโกรธจนไม่ลืมหูลืมตา แม้กระทั่งเหล่าผู้ใต้บัญชาที่ได้แบ่งกลุ่มออกไป เขาก็ไม่ได้เรียกมารวมตัว เขาเร่งตามรอยมู่เฉียนซีไปอย่างบ้าคลั่งเพียงลำพัง
เทือกเขาชีชงนั้นกว้างใหญ่ไพศาลมาก มู่เฉียนซีหนีไปไกลพอสมควรแล้ว ถึงแม้หลางเทียนผู้มีพลังระดับราชา หากเขาคิดจะตามหามู่เฉียนซีให้เจอนั้นก็ยังนับว่าเป็นเรื่องยากมาก
เขาโกรธจนแทบเสียสติกับการตามหามู่เฉียนซีในเทือกเขาชีชงแห่งนี้ ในขณะที่เวลานี้มู่เฉียนซีกำลังจะเข้าใกล้กลุ่มคนใต้บัญชากลุ่มที่สองของเขาอย่างเงียบ ๆ
ครานี้ มู่เฉียนซีเลือกที่จะลอบโจมตีราวกับยมทูตที่ลอบเข้ามาคร่าชีวิตของพวกเขาไปอย่างลับ ๆ โดยที่ต้นไม้บริเวณรอบ ๆ เป็นเครื่องมือในการซ่อนตัวที่ดีที่สุด
เข็มยาเข็มหนึ่งพุ่งออกไปอย่างไร้ซึ่งเสียง เมื่อพวกเขารู้สึกได้ว่ามีอันตรายเข้ามาใกล้ตัวนั้นก็สายเกินไปเสียแล้ว
— ฟึ่บ! —
คนที่มีปฏิกิริยาตอบสนองช้าที่สุดถูกเข็มยาของมู่เฉียนซีปักเข้าไปในทันที ส่วนอีกสองคนสีหน้าพลันแปรเปลี่ยนไป พลังวิญญาณราชาแห่งภูตระเบิดแผ่ซ่านออกมา พุ่งไปที่ต้นไม้ในบริเวณรอบ ๆ
— ตูม! ตูม! ตูม! —
“มู่ซี มัวแต่ทำลับ ๆ ล่อ ๆ เจ้ามันหน้าเนื้อใจเสือเกินไปแล้ว”
ร่างบางกระโดดลอยออกมาพร้อมกับกระบวนท่าที่หนึ่ง “โล่มังกรวารี!”
“บุปผาหลั่งสายฝน!”
“วารีสะท้านสวรรค์!”
นางโจมตีสามกระบวนท่าติดต่อกัน ทว่าสำหรับราชาแห่งภูตแล้วนั้น ไม่ได้สร้างความบาดเจ็บใด ๆ เลย พวกเขาหัวเราะเย้
