ยหยัน “มู่ซี เจ้าต้องยอมรับความเป็นจริงว่าเจ้าก็เป็นเพียงแค่ปรมาจารย์ภูตกระจอก ๆ เท่านั้น”
“การโจมตีเหล่านี้ของเจ้า สำหรับพลังวิญญาณระดับราชาอย่างพวกข้า มันก็ไม่ต่างอะไรกับเม็ดฝนเล็ก ๆ ช่างน่าขายหน้านัก!”
“จริงรึ ?” มู่เฉียนซียกยิ้มมุมปาก พลันปล่อยเข็มยาหลายสิบเล่มพุ่งออกไปราวกับห่าลูกธนูขนาดจิ๋ว
“ชะช้า! อาวุธลับเหล่านี้ทำอะไรพวกข้าไม่ได้หรอกจะบอกให้” หนึ่งในพวกเขากล่าวอย่างยโส ทันใดนั้นพลังวิญญาณระดับราชาระเบิดแผ่ซ่านออกมาเพื่อปกป้องร่างของตัวเอง
ถึงแม้ว่าสหายร่วมกลุ่มของทั้งสองจะตายไปแล้วคนหนึ่ง แต่มู่เฉียนซีผู้เป็นปรมาจารย์ภูตก็ไม่ได้อยู่ในสายตาของพวกเขาเลย บริเวณรอบ ๆ พลันเปลี่ยนกลาย มีกลิ่นอายเย็นยะเยือกแผ่เป็นวงกว้างแทบจะทั่วบริเวณ
เสียงตะโกนอย่างเย็นชาดังขึ้น “มังกรวารีพิฆาต!”
ความหนาวเหน็บพัดเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง เพียงแค่นี้ยังหนาวไม่พออีกรึ ?!
กระบี่มังกรเพลิงตกลงมาตัดผ่านอากาศ “เหยียนหลงพิฆาต!”
ความร้อนของกระบี่ตัดผ่านอากาศ ความหนาวเหน็บโจมตีราชาแห่งภูตทั้งสองจนกระเด็นลอยออกไป
“เจ้า…” ใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความหวาดผวา ร่างมู่เฉียนซีกระโจนเข้าใส่คนหนึ่ง กระบี่มังกรเพลิงแทงทะลุหัวใจและได้กลืนกินวิญญาณของเขาไปในทันที
ส่วนอีกคนที่เหลืออยู่สีหน้าซีดเผือดด้วยความตกใจ
“พรวด!”
เขากระอักเลือดออกมา จากนั้นกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “อย่าข้าฆ่าเลย ไว้ชีวิตข้าด้วย จะให้ข้าทำสิ่งใด
