ข้าก็ยอม”
ผู้นำกลุ่มของพวกเขาทำผิดไปแล้ว พวกเขาก็ทำผิดไปแล้ว… เจ้าเด็กหนุ่มผู้นี้ไม่ง่ายที่จะรับมือ
พลังวิญญาณอย่างปรมาจารย์ภูต ถึงอย่างไรก็ไม่มีทางที่จะต่อสู้ชนะราชาแห่งภูตได้ แต่วันนี้พวกเขาได้เจอเรื่องที่วิปริตอย่างมาก ปรมาจารย์ภูตรับมือกับราชาแห่งภูตได้ อีกทั้งยังเอาชนะได้
มู่เฉียนซีกระซิบเบา ๆ ว่า “เจ้าไม่อยากตายงั้นรึ ? ต่อให้ข้ายอม เหยียนหลงคงไม่ยอมแน่”
ในที่สุดเหยียนลงก็ลงมือพุ่งเข้าหาเขาเองเพื่อตอบสนองความละโมบของตัวมันเอง
เสียงอู้อี้ดังออกมา เขาไม่กล้าล้มลงไปกับพื้น ครั้นแล้วกระบี่มังกรเพลิงก็พุ่งกลับมาอยู่ในมือของมู่เฉียนซีราวกับว่าคนผู้นี้ไม่มีความแข็งแกร่งเพียงพอที่จะเป็นอาหารของมัน
มู่เฉียนซีรู้สึกว่ายิ่งกระบี่มังกรเพลิงกลืนกินวิญญาณมากเท่าไหร่ มันก็มีสติปัญญาและไหวพริบที่ดีมากขึ้นเท่านั้น เพียงแต่กระบี่เล่มนี้ไม่ใช่อาวุธศักดิ์สิทธิ์ และไม่มีวิญญาณอาวุธแต่อย่างใด
นางเอากระบี่มังกรเพลิงแกะสลักหินที่อยู่ข้าง ๆ ทิ้งประโยคเอาไว้ว่า “หลางเทียน อย่ารีบไปเลย เจ้าต้องเป็นคนสุดท้ายอย่างแน่นอน”
จากนั้นร่างนางกะพริบและอันตรธานไปทันที
“อ๊าก!”
โดนจัดการไปอีกสามคน ในตอนที่หลางเทียนมาถึงนั้น เขาก็โกรธเป็นฟืนเป็นไฟ อีกทั้งเมื่อเหลือบไปเห็นข้อความบนหินนั้นก็แทบจะบ้าคลั่งต้องการจะทำลายล้างรอบ ๆ ไม่สนใจสิ่งใดทั้งสิ้น
ในตอนนี้เจ้าบ้า หรือเจ้าหนุ่มชุดเทาผู้ที่เงียบมาตลอดก็ปริปากเปล่งเสียง
