รูปงามผู้เย็นยะเยือกอยู่ข้างกาย กักขังนางเอาไว้ไม่ยอมปล่อย
ง่วง… นางง่วงจะตายอยู่แล้ว นางไม่สนว่าตอนนี้ตะวันจะโด่งฟ้าเพียงใด นางปล่อยกายใจให้หลับใหลไปแบบไม่รู้ตัว
…
เจ้าเมืองให้คนมาส่งจดหมายเชิญสำหรับงานเลี้ยงฉลอง ทว่าโดนเถ้าแก่ห้ามเอาไว้ก่อน
เถ้าแก่ “เจ้าหนุ่มยังพักผ่อนอยู่ เอาให้ข้าเถอะ ข้าจะให้เขาเอง”
เขาเป็นเพียงปรมาจารย์ภูต วานนี้เขาได้ช่วยปกป้องเมืองฉู่เอาไว้ อีกทั้งยังต่อสู้กับผู้ลึกลับที่บงการสัตว์ผู้นั้น เขาคงจะรู้สึกเหน็ดเหนื่อยและเสียพลังไปมาก เวลานี้จึงยังไม่ตื่นขึ้นมาแต่เถ้าแก่ไม่รู้เลยว่าตั้งแต่นางกลับมาถึงโรงเตี๊ยมก็ได้เผชิญหน้ากับเยี่ยอ๋อง บุรุษที่น่ากลัวกว่าผู้ใด จึงได้เหน็ดเหนื่อยและหมดแรงได้ถึงเพียงนี้!…เจ้าเมืองจัดงานเลี้ยงฉลองขึ้นที่จวน กลุ่มนักผจญภัยและเหล่าบรรดานักผจญภัยอิสระต่างก็ทยอยมายังจวนเจ้าเมือง ก่อนที่เจ้าเมืองจะกล่าวเปิดงาน เขาไม่เห็นเจ้าหนุ่มมู่ซี จึงกล่าวถามขึ้นว่า “มู่ซียังไม่มารึ ?”เจ้าเมืองรู้ดีว่าถึงแม้เจ้าหนุ่มมู่ซีจะเป็นเพียงปรมาจารย์ภูต แต่การกระทำของเขานั้นใหญ่โต หรูหรา ทั้งยังฟุ่มเฟือยเป็นอย่างมากหากไม่ใช่เป็นเพราะยาวิญญาณนั้นและการที่นางจัดการกับเหล่าสัตว์วิญญาณได้ภายในชั่วพริบตา ป่านนี้เมืองฉู่อาจจะถูกทำลายไปตั้งแต่เมื่อคืนแล้วก็เป็นได้ถึงแม้ว่าเจ้าเมืองจะเคยเห็นมาแล้วครั้งหนึ่ง แต่เขาก็ไม่ทราบว่ามู่ซีเป็นใครมาจากที่แห่งใด เพราะต่อให้เป็
