ฉียนซีพยักหน้า “อืม ข้าจะลองไปถามท่านเจ้าเมืองดู”มู่เฉียนซีไม่คิดเลยว่าเมื่อมาถึงห้องโถงของงานเลี้ยง บรรยากาศจะตึงเครียดเป็นอย่างมาก หากไม่ใช่เพราะมีท่านเจ้าเมืองอยู่ มีหวังทั้งสองฝ่ายคงจะเริ่มลงมือต่อสู้กันแล้วมู่เฉียนซี “เกิดอะไรขึ้นรึ ?”เมื่อเสียงที่คุ้นเคยนี้ดังขึ้น สายตาของทุกคนก็หันมอง เห็นร่างของหนุ่มน้อยนัยน์ตาเขียวที่ดูงดงามไม่ยิ่งหย่อนไปกว่าสตรี พวกเขาต่างก็ผงะไปครู่หนึ่งท่านเจ้าเมืองแสร้งทำเป็นโกรธ “มู่ซี เจ้ายังมีหน้ามาถามอีกรึว่าเกิดอะไรขึ้น ? เป็นเพราะเจ้ามาช้า ทั้งสองฝ่ายทะเลาะกันจนจะต่อสู้กันอยู่แล้ว”“ขอโทษด้วย ข้ามาช้าเสียแล้ว”จางอี้และพรรคพวกยิ้ม “ฮ่า ๆ ๆ เจ้าหนู เจ้ามาก็ดีแล้ว มา ๆ ๆ รีบมานั่งเร็วเข้าเร็ว”ทางด้านนักผจญภัยอิสระต้อนรับมู่เฉียนซีด้วยความอบอุ่น เพียงแต่… การต้อนรับอย่างอบอุ่นนี้ทำให้มู่เฉียนซีทำตัวไม่ถูก“เจ้าหนู มา… ข้าดื่มให้เจ้าหนึ่งจอก”“ข้าก็ดื่มให้เจ้าหนึ่งจอก”แต่เมื่อความกระตือรือร้นของพวกเขายิ่งสูงขึ้น ทันใดนั้นพวกเขาก็รู้สึกเย็นวาบที่ด้านหลังขึ้นมา ต่อมามู่เฉียนซีก็ได้ยินเสียงที่เย็นชานั้นของจิ่วเยี่ย “หากจะดื่มเหล้า ข้าจะดื่มเป็นเพื่อนเจ้าเอง…”ความเย็นวาบนั้นราวกับจะทำให้บรรยากาศรอบ ๆ กลายเป็นน้ำแข็งก็มิปานมู่เฉียนซีรีบกล่าวกับเหล่าพี่ใหญ่นักผจญภัยอิสระ “ข้าดื่มได้ไม่มากนัก ดื่มได้พอเป็นพิธีเท่านั้น”มู่เฉียนซีจิบเหล้า จากนั้นกล่าวขึ้นอีกว่า “
