งแต่นางกลับมาถึงโรงเตี๊ยมก็ได้เผชิญหน้ากับเยี่ยอ๋อง บุรุษที่น่ากลัวกว่าผู้ใด จึงได้เหน็ดเหนื่อยและหมดแรงได้ถึงเพียงนี้!
…
เจ้าเมืองจัดงานเลี้ยงฉลองขึ้นที่จวน กลุ่มนักผจญภัยและเหล่าบรรดานักผจญภัยอิสระต่างก็ทยอยมายังจวนเจ้าเมือง ก่อนที่เจ้าเมืองจะกล่าวเปิดงาน เขาไม่เห็นเจ้าหนุ่มมู่ซี จึงกล่าวถามขึ้นว่า “มู่ซียังไม่มารึ ?”
เจ้าเมืองรู้ดีว่าถึงแม้เจ้าหนุ่มมู่ซีจะเป็นเพียงปรมาจารย์ภูต แต่การกระทำของเขานั้นใหญ่โต หรูหรา ทั้งยังฟุ่มเฟือยเป็นอย่างมาก
หากไม่ใช่เป็นเพราะยาวิญญาณนั้นและการที่นางจัดการกับเหล่าสัตว์วิญญาณได้ภายในชั่วพริบตา ป่านนี้เมืองฉู่อาจจะถูกทำลายไปตั้งแต่เมื่อคืนแล้วก็เป็นได้
ถึงแม้ว่าเจ้าเมืองจะเคยเห็นมาแล้วครั้งหนึ่ง แต่เขาก็ไม่ทราบว่ามู่ซีเป็นใครมาจากที่แห่งใด เพราะต่อให้เป็นถึงคุณหนูใหญ่แห่งสำนักอวิ๋นเยียนก็ไม่มีทางกล้าทำเรื่องเช่นนี้แน่
เมื่อได้ยินเจ้าเมืองถามถึงมู่ซี หลางเทียนรู้สึกไม่พอใจขึ้นมาทันที “ท่านเจ้าเมือง เด็กนั่นก็เป็นแค่ปรมาจารย์ภูตกระจอก ๆ คนหนึ่ง ไม่มาก็ช่างเขาปะไร ท่านเจ้าเมืองจะให้พวกเราหลายคนรอเขาคนเดียวเช่นนั้นรึ ?”
ฮุยหลางรีบกล่าวสำทับ “ใช่! เขาเป็นเพียงเด็กธรรมดาคนหนึ่ง ไม่มีค่าพอให้กล่าวถึงเสียด้วยซ้ำ”
เวลานี้นักผจญภัยอิสระต่างก็พากันโกรธกรุ่น “หากพวกเจ้าไม่อยากรอก็ไสหัวออกไปซะ ถึงอย่างไรพวกข้าก็จะรอเขา”
“งานเลี้ยงนี้ท่านเจ้าเมืองเป็นคนจัดขึ้น มิ
