งินทองไม่ได้มีความหมายอะไรกับพวกเขาอีกต่อไป
มู่เฉียนซีเพิ่งจ่ายหยกวิญญาณไป นางคิดว่าจะขึ้นไปพักผ่อน ทว่าในตอนนั้นเอง ที่ด้านหลังของนางมีเสียงหนึ่งกล่าวขึ้นมา “เตรียมห้องใหญ่ที่สุดที่ชั้นบนให้ข้า”
ผู้มาเยือนนั้นมาพร้อมกับชายร่างกายกำยำดูดุร้าย ทั้งยังเต็มไปด้วยจิตสังหารแรงกล้าข้ารับใช้มองไปยังแขกผู้มาเยือนก่อนจะกล่าวตอบ “ท่านฮุยหลาง เอ่อ… ห้องที่ดีที่สุดเรามีแขกมาเข้าพักแล้ว ท่านสามารถ…”“ผู้ที่จะมาอยู่ในโรงเตี๊ยมของเจ้าเป็นนักปรุงยาระดับสูงผู้หนึ่ง เขานั้นไม่คุ้นชินที่จะอยู่ที่พักกลุ่มเทียนหลางของเรา แต่พวกเจ้ากลับไม่ยอมให้ห้องพักเขาเช่นนั้นรึ ? หยกวิญญาณร้อยชิ้น! ข้าฮุยหลางขอเหมาทั้งโรงเตี๊ยมของเจ้า เอาหรือไม่รีบกล่าวมา!” ฮุยหลางยิ้มร้าย แววตาแฝงความบังคับ“เอ่อ… ท่านทำให้เราลำบากใจเสียแล้ว”“ได้ เช่นนั้นข้าจะไม่ทำให้เจ้าลำบากใจ” ทันใดนั้นฮุยหลางหันไปกล่าวกับพรรคพวกของตน “พวกเจ้า ไล่คนที่อยู่ในโรงเตี๊ยมแห่งนี้ออกไปให้หมด”— ปัง! —ฮุยหลางโยนหยกวิญญาณจำนวนหนึ่งร้อยชิ้นออกมา แล้วกล่าวว่า “เจ้าวางใจเถอะ ข้าไม่ปล่อยให้เจ้าขาดทุนเป็นแน่”ข้ารับใช้ในโรงเตี๊ยมแห่งนั้นกลัวจนใบหน้าเผือดซีดแขกของโรงเตี๊ยมเองก็กลัวจนหน้าซีดเช่นกัน “นั่นเป็นคนของหลางเทียน หลางเทียนเป็นกลุ่มนักผจญภัยที่ใหญ่ที่สุดในเมืองฉู่”“ข้าได้ยินมาว่าพวกเขาหยิ่งยโสและไร้เหตุผลอย่างมาก หากไปล่วงเกินพวกเขานั้น ไม่ว่าผู้ใดหน้าไหน
